revalucionare

Ні сабе скажу... Мала таго, што ўсе гмахі пазачынялі на кодавыя замкі - не вылезці, не залезці, дык яшчэ й сцены ўсе зачысцілі - павесіць няма куды. Такой пустэчы я яшчэ нідзе ня бачыла...







У Нясьвіжы новая фішка. Цяпер не затрымліваюць і не перапыняюць. Цяпер даюць зрабіць сваю справу, а потым ловяць на паўдарозе дадому (наш прапар лёгка можа ўваліцца і дахаты). І ня важка, што злавілі пустую (хаця крышачку абурыліся), але злавілі. Блін, замуж выдаюць, хамячкі гэтыя...

яшчэ б паляўнічую стрэльбу і берцы...

Яшчэ адна сустрэча
Здароў, Нясвіж, я, як заўсёды,
Вярнулася знячэўку.
І ціхай восеньскай пагодай
Ты павітаўся з дзеўкай.
Ва ўспамінах старажытных
Ты дрэмлеш, мілы рыцар.
І чысцінёю ўрачыстай
Б’е вольнасці крыніца.
Па тваіх вуліцах заспаных
Прайдуся ціха-ціха.
Таполяў лёс замілаваны
Хай абмінае ліха.
Пакіну зноў твой мройны подых,
Нясвіж, як час настане.
І да цябе, бы зніч свабоды,
Я вернуся дыханнем...

Там
З вакна ўглядаюся ў пагост,
Што ціхім шэпатам заснуў...
Дажджа сцішэлы ў шыбу плёскат
Не нагадаў мне пра вясну.
Вось там – сапраўдны ўжо спакой,
Хоць і здабыты неспакоем...
Дрыготкай на ўспамін свячой
Суседзі уздыхаюць мрояй.

( Read more... )

АБСЭНТ З ІЛЬДЗІНКАМІ

( Read more... )

падрыхтаваны да выдання - гэта на сённяшні дзень пакуль што моцна сказана. Але, дзякуй Богу, нарэшце упарадкавала той вэрхал, які ў мяне здарыўся летась пасьля таго, як паляцеў комп. Каля 300 вершаў :) Яшчэ застаецца фоткі падабраць. І думаю, што праз два гады мой зборнічак пабачыць свет :)

Там у полі падымалі лён,
Дзе зымшэлы спаў стары курган,
І сівы як свет лятаў крумкач -
Вартаваў спакой мінулых дзён.
І цягнула з неба цішыня
Паўзабытым велічным званом,
Раскатурхаў сэрцы забабон -
Распаліць удзячнасці агня.
Дзякаваць зямлі за ураджай,
Богу - за ўрадлівую зямлю,
Шчырую багатую раллю,
Дзякаваць за спадчыну дзядам...
Там у полі спаў стары курган,
Дзе зляжалы падымалі лён,
Шэпатам мінулых цёплых дзён
Прашчуры стаялі сярод нас.

Паварыхі абарзелі. У нас абед паўгадзіны. Дык гэты час, замест нармальнага адпачынка мы вымушаныя былі губляць невядома на што. Мала таго, што даводзілася 5 хвілін стаяць пад дзьвярыма зачыненай сталоўкі, пакуль паварыхі саізволяць выйсьці і адчыніць, дык яшчэ 10 гублялася на чаканьне першых порцыяў, прычым вельмі гарачых - і з хлебам чамусьці нацяжка, - і 10 гублялася на чаканьне другіх порцыяў (пасьля таго, як першыя былі ўжо зьедзенымі). І яшчэ 5 - у чаканьні пакуль нас запішуць, каб распісацца за абед. У выніку - бягом са сталоўкі на працоўныя месцы і ніякага адпачынку. Людзі бухцелі-бухцелі, пакуль я думала, ці скарыстацца парадай нашага начальніка аховы "паскардзіцца хоць на што-небудзь, бо ніколі ні на што не скардзішся". Але вырашыла зрабіць па-ціхаму. Перадала цераз сваячку паварыхі, што тая нарываецца :). Сёньня абед быў пададзены своечасова, як трэба. Людзі засталіся задаволенымі.

Ранак
Птушкі адлятаюць
Ў вырай да вясны.
Навальніцай пахнуць
Восеньскія сны.
Дзень стаіць зацішны,
Злашчаны вятрыма,
Працаю ўвішны...
Любая Радзіма
Ўжо ўбірае пожні,
І вянок з калосься
Сьветла ўпрыгожыць
Ранак Беларусі.

Поле
Поле маё, поле,
Ўсьпетае Купалам,
Уздыхаеш воляй
Восеньскіх абшараў.
Поле маё, поле,
Мілаваўся Янка.
Мыесься імжою
Восеньскага ранка.
Поле маё, поле,
Сьнег закрые руні...
Смуткавая доля
Роднай Беларусі.

Учора еду на працу ранічкай, як звычайна. У аўтобусе наперадзе сяжу на адзінарным крэсле. Прачынаюся паціху. Хуткасць была нармалёвай, таму што на сельскіх прыпынках аўтобус не спыняўся за адсутнасьцю людзей. І тут, за нясвіжскім кальцом у прамежак паміж нашым аўтобусам і яшчэ адным, які быў наперадзе, укліньваецца легкавушка. Укліньваецца з разгону, не папярэджваючы. І гэтак укліньваецца, што наш кіроўца вымушаны быў рэзка легчы на тормаз. Ці хто пападаў зздаду - ня ведаю, але я зьляцела з крэсла. Шарганулася каленкаю, але нічога, нават сіняка не засталося. Кіроўца, выбачаючыся праз шкло кабінкі, паказаў на гэтую машыну. Але я і без яго яе бачыла, так што ўсе засталіся ў паразуменні. Долбаныя менцюкі працягваюць набываць правы разам з машынамі. Шкада, не запомніла нумар легкавушкі...

Наконт праблемаў на нашым льнозаводзе. Распаўсюд інфармацыі дзеля збору інфармацыі пра крытычную сітуацыю на заводах у межах крызіса я лічу здрадай дзяржаве. Калі б мяне папрасілі распавясьці, што у нас робіцца, з мэтаю дапамогі - гэта калі ласка. Але я ведаю, што тэлефануюць з мэтаю звычайнай канстатацыі фактаў, і не болей. Таму ніякай інфы па тэлефоне нікому даваць ня буду. Хочаце - чытайце ў жж (я буду працягваць свой колішні аповяд пра льнозавод, фатаздымкі пакуль яшчэ ў працэсе). Пакуль што зазначу, што у нас справы ідуць лепш за ўсіх. І так будзе.

Мая справа маленькая. Я ўсяго толькі звычайны працаўнік. Куды паставяць - там і раблю. Але мая брыгада з панядзелка выходзіць у зьмену. Жанчына, якая мусіла выйсьці ў гэтую брыгаду, дзе я зараз раблю, выходзіць у маю брыгаду. Але з канямі - кудзельніка яна баіцца, сушылкі яна ня ведае. Бо працавала толькі на стале. Што будзе - таксама ня ведаю. Тут на стале ізноў няма чалавека. Майстар папрасіла мяне застацца яшчэ на тыдзень, а там - як паглядзім. Мая брыгадзір ламае рукі - кудзельнік безь мяне загнецца...
Мая справа маленькая. Мая брыгада будзе працаваць з 08.00 да 17.00. Мне лепей хадзіць у зьмены, таму што летась я проста ўжо з ног валілася, штодзень падымаючыся ў 05.45 (хаця і прывыкла). Тое, што начныя зьмены - гэта фігня, у крайнім выпадку можна дамовіцца з хлопчыкамі ў пагонах :) Я ня ведаю, што рабіць. Майстрыца сказала дырэктару, што пакідае мяне ў сваёй брыгадзе...
Начальнік аховы пацікавіўся, чаму я ні на што не скарджуся. Хоць на што-небудзь. Таму што майстрыца яму сказала, што я ніколі ні на што не скарджуся. Сьмешна. Будуць яму скаргі. Ой, будуць...

Учора на завод прыяжджала міліцыя. Акурат пад канец начной зьмены. Адзін прыдурак напіўся і згубіў грошы. Нікому нічога не кажучы, выклікаў міліцыю. Хлапцы асабліва нікога не чапалі, бо ўбачылі, у якім стане дзядзька. А я папрасілася ў іх падкінуць мяне дахаты.
За тое, што падкінулі, выцягнулі зь мяне абяцаньне, што на працягу двох месяцаў ні ляпіць, ні маляваць нічога ня буду.
Ня піце, людзі, гэта дрэнна для іншых!

Людзям не цікава тое, што робіцца вакол іх, пакуль гэта не закране іхнія ўласныя інтарэсы. На прыкладзе тога ж сабакі - а хоць бы ён поўнасьцю разваліўся, валяючыся ля прыпынка пад плотам у сакратаркі сельсавета - усе нармалёва ставіліся нават да смурода, таму што ён нікому ф прынцыпе не перашкаджаў. Але калі закранаюцца чыесьці ўласныя інтарэсы - чалавек літаральна ірве ўсіх і ўсё на шматкі, дабіваючыся праўды...
Сьмешна, але і тут збоку можа падацца, што я і да гэтага маю дачыненьне, хоць гэта абсалютна не так.
Людзей у брыгадах не хапае. Пакуль нашу машыну не адрамантавалі, нашая брыгада сланяецца пад шохамі. А мяне майстрыца папрасіла пакуль стаць на стол у яе брыгаду. Працую па зьменах пакуль што. Начую у сяброўкі ў інтэрнаце. Нашая кантора распаясалася. У жанчыны, якая працуе разам са мной на стале, кантора забрала кватэру. Ліля стаяла на чарзе ўжо гадоў дваццаць, а цераз яе галаву кватэру аддалі іншай, якая працуе бяз году тыдзень. Прычым гэта было зроблена настолькі груба, што нават пракурор, да якога Ліля езьдзіла, за галаву схапіўся. Разьбяруцца. Таму што праўда на баку Лілі. Але з канторы заскачыў у цэх інжынер і ўбачыў, што я разам зь Ліляй стаю на стале. Паспрабаваў быў дацапіцца, што даем тлусты слой трасты, але майстрыца махнула рукой. Я, канешне, нічога не думаю, але...

( Read more... )

да у-кантакаўскіх юзераў.

Спадарства, мне задалбалася выдаляць каменты са спасылкай на розныя пахабнасьці да гэтага фатаздымка. Ён быў зроблены перад пачаткам суда, і побач са мною усяго толькі мой адвакат.

1. Працуючы на заводзе, я стараюся не ўлазіць у будзь-якія канфлікты. А калі і здараецца штось, дык толькі па працоўна-тэхнічных пытаннях. Гэтым жа разам міжвольна давялося зрабіцца сведкаю ў судовай справе.
( Read more... )

Зь дзяцінства чамусьці думалася, што гэтае слова - нешта абражлівае і дрэннае... пакуль вось на тыдню не зазірнула ў слоўнік.
А й нічога, прышпільна, тым болей, кім толькі я ні была - і дэструктыўным элементам, і там яшчэ кім горш...
А вось з тым назіральнікам (коменты ў НН)я б пагутарыла...

Капыль выклаў свае карты. Не вінаватая я - яны самі да мяне патэлефанавалі (гл. "отпуск")... І хай спадар Язьвінскі не коціць на мяне бочкі.

1. вось, дзе сапраўдная мошка - дык гэта матацыкліст, які гойсаў па вуліцах, там, дзе хадзіла я... потым гэты матацыкл убачыла ля гаража КДБ...
2. выйшла на працу - да мяне адразу з пытаньнем: што ты дзе нарабіла, бо прыходзілі з КДБ, пыталіся, дзе ты... мы ім адказалі, што паехала на поўдзень адпачываць. Прышпіл...