revalucionare

Хай мне прабачыць (у які ўжо чарговы раз) наш мясцовы “дзеяч”-бнфовец (у двухкосьсі, таму што нічога пра ягоную дзейнасьць ня ведаю), што йзноў перавяла стрэлкі на яго. ( Read more... )

Сёлета на 3га ліпеня нашае літаратурнае аб’яднанне ізноў чытала вершы на пляцу Сымона Буднага. І не толькі – да нас далучыліся хор ветэранаў, проста людзі, якія жадалі зыркануць сваім талентам (увогуле, нясвіжся зямля на таленты вельмі багата – паэтаў, мастакоў, песняроў – кожны чалавек штосьці мае...). ( Read more... )

Зьміцер Вайцюшкевіч у Нясьвіжы 05.07.2009 з канцэртам у раённай бібліятэцы а 17.00

Я зьехала зь Менску 25 сакавіка. Я ня ўдзельнічала ў кідку. Таму што ня бачыла ў гэтым кроку рацыі. Гэта быў чыста імпульсіўны парыў з боку ўсім вядомага дзеяча. І тое, што яго пасьля зачынілі на такі тэрмін – гэта было правільна – чалавек мусіў астудзіцца і перагледзець сябе... шкада, што жанчыны не стала. А яна была сапраўднаю гераіняю...
Я вярнулася дадому і адзванілася сьледчаму – як паложана. А ён запатрабаваў, каб я вярнулася ў Менск – узьніклі сякія-такія пытаньні.
( Read more... )

такою яе памятала мая бабуля:


( Read more... )
сьветлае памяці...

У Менск я паехала на вечар. Мне патрэбна было знайсьці яшчэ тую установу, куды мяне паслалі, таму што, наколькі я памятала, па гэтае адрэсе была крама. ( Read more... )

Акурат на наступны ж дзень ізноў прыехалі за мною. Ізноў з самае ж ранічкі. Вырашалі, што рабіць з адным непаўнагадовым. Як змагла, адмазала. ( Read more... )

вершы нясьвіжцаў, якія некаль вымушаныя былі з'ехаць адсюль, якіх гналі адсюль рэпрэсіі... польскі варыянт арыгіналаў, нажаль, не магу выкласьці, таму падаю свае пераклады
( Read more... )

Ч.4

Пасьля таго, як у нас арганізавалася суполачка (а Зёбераў назьбіралася чалавек дзесяць ілбоў), я пасьпела сваіх хлапцоў накіраваць у Клецак. А яны пасьпелі там затрымацца. Хоць я і папярэджвала, што зь іхнімі звычкамі давядзецца падзавязаць, калі яны плянуюць далучацца да нашага руху, але іх крыху непрывабны стан у дадзеным выпадку быў усяго толькі фонам...
( Read more... )

Выстава праваслаўных абразоў адбылася, але інфармацыю пра яе нідзе ня хочуць друкаваць, таму што ў гэтае выставе ўдзельнічала я. Дзіўна, што абраз мой ніхо не загадаў дзяўчатам зьняць.

Езьдзілі ў Валожын з “Жывіцаю”. Раніцою Валя апавядае мне, што напярэдадні да яе ў бібліятэку завітвалі падазроныя мужчыны. Ведаючы яе, супакойваю, што ў связі з 3м ліпенем, проста прыходзілі здымаць паказаньні жучкоў ці наставіць крыху іх болей. Але пасьля паездкі яна мне апавяла яшчэ пра адну дзяўчыну, што была разам з намі. Дзяўчына павінна была распавесьці, як можна выдаць зборнік ці штось такое. А замест гэтага яна зафоткала мяне. Я не заўважыла.

3га ліпеня, дзяўчаты малайчынкі, тыцкаюць мяне ва ўсе мерапрыемствы, хоць і атрымліваюць за гэта фтыкі, ізноў чытаем на плошчы свае вершы. А 4га ліпеня сустэча з палякамі, выхадцамі зь Нясьвіжа. Я чытаю верш Станіславы Вятр-Партыкі. Дзяўчаты спачатку перажывалі, што мне гэтым вершам ізноў прышыюць крамолу, таму што гэтую жанчыну некалі рэпрэсавалі. Але я іх супакоіла. Ці не прывыкаць?

Выйшла ўчора ў горад у бібліятэку. На плошчы стаіць “мошка”, а ў ёй прапар Буль і сяржаньцік Міцяй. Думала,павітаюся ківочкам і пайду сабе далей, ан не, не атрымалася. Паклікалі, папрасілі паказаць, што ў сумачцы. Мне не ў лом, дала паглядзець, бо і нічога, акрамя парасона, не было. Міцяй пацікавіўся, ці не пляную я сёньня што зрабіць. Кажу – не, у мяне яшчэ тыдзень да водпуска застаўся, пачакайце крышачку. Міцяй даў мне нумар свайго тэлефона і папрасіў, каб патэлефанавала, калі зьбяруся куды выйсьці. Нават дазволіў мне спачатку выйсьці і штось зрабіць, але “зусім чуць-чуць”, а потым патэлефанаваць. Сьмешныя, няўжо гэта яны і сапраўды вырашылі, што я буду ім здавацца? Але тэлефоньчык іхні пакінула – а раптам спатрэбіцца.

Вкантакце да мне вламілісь невядомыя, ад імя Зьміцера Каляды са спасылкай на дзяўчыну, якую я ведаю па літаратурнаму абяднаньню. Цынічна паржалі,тыпа
"Тут её страница
Что, повелись на спам, лохи?"

Нашыя сустрэчы зрабіліся рэдкімі. І напярэдадні Новага Году зусім зышлі на не.

Калі пачалася перадвыбарчая падрыхтоўка, пачалі зьяўляцца надпісы на сьценах горада. Аднойчы за мною прыйшлі міліцыянты. Іх цікавіла, хто пашкодзіў будынкі надпісамі “Зубр” і “16”. Сьледчы крымінальнага вышуку доўга трымаў мяне ў кабінэце, але так нічога і не дабіўся. Я насамрэч ня ведала. Цэлую гадзіну даводзіла яму, у чым розьніца паміж “Зубрамі” і “Маладым Фронтам”. І ў якасьці доказа таго, што я не маю дачыненьня да гэтае арганізацыі, я паказала Дзіме пасьведчаньне сябра МФ. Мяне адпусьцілі. Выходзячы з пастарунка, я даведалася, хто навёў міліцыю на мяне – той, да каго я яшчэ не астыла ў думках... Але тады я проста махнула рукою – я аддавала сабе адцот, хто ён такі, і ведала, што я – частка ягонае працы.
Злосьць прыйшла значна пазьней.
( Read more... )

Я закахалася. Зьнянацку. З усяго размаху. Каханьне было забароненым – таму што гэты хлапец хоць быў і не чэкістам, але з адтуль, з тога боку барыкадаў. Я ня буду казаць дакладна, хто ён, таму што мая злосьць уляглася, і я яму прабачыла. Мы засталіся хай і не сябрамі, але людзьмі адзін да аднаго.
( Read more... )

Гэта адбылося зьнянацку... Хаця, не, пачынаць усё ж такі патрэбна ня так. Пра момант, зь якога я хацела пачаць, я здагадвалася. А вось пачатак... Пачатак здарыўся крыху раней. Але перш, чым я пачну пра яго пісаць тут, я хачу прыгадаць гісторыю аднае жанчыны.
( Read more... )

Бываюць такія дні, калі лепей пасядзець дома, бо насамрэч акурат зь неба можа на галаву ўпасьці кірпіч.
у мяне такі дзень быў восеньню.
( Read more... )

ЗВАРОТ

У Беларусі забароненая дзейнасць незарэгістраваных грамадскіх аб’яднанняў. За яе прадугледжаная крымінальная адказнасць паводле артыкула 193-1 Крымінальнага кодэкса.
Наяўнасьць гэтага артыкула перашкаджае нармальнаму развіццю грамадзянскай супольнасці ў краіне, асабліва з улікам складанай працэдуры рэгістрацыі грамадскіх аб’яднанняў. Артыкул 193-1 трактуе як злачынства практычна любую самастойную ініцыятыву грамадзянаў.
Артыкул 193-1 парушае права грамадзянаў на аб'яднанне і супярэчыць Усеагульнай Дэкларацыі правоў чалавека, Міжнароднаму пакту аб грамадзянскіх і палітычных правах і іншым міжнародна-прававым абавязацельствам, якія ўзяла на сябе Рэспубліка Беларусь.
Акрамя таго, відавочная неадпаведнасць гэтай нормы стандартам прававога рэгулявання няўрадавых арганізацыяў у межах Савета Еўропы, што з'яўляецца адной з перашкодаў для паўнавартаснага далучэння Беларусі да гэтай міжнароднай арганізацыі і вяртання нашай краіны ў агульнаеўрапэйскую прастору.
Мы заклікаем беларускія ўлады:
-неадкладна выключыць з Крымінальнага кодэкса артыкул 193-1.
-скасаваць забарону на дзейнасць незарэгістраваных грамадскіх аб’яднанняў ва ўсіх актах заканадаўства Рэспублікі Беларусь.

Згодна. Слушна. Але з іншага боку, хто мне тады выплаціць кампенсацыю за страчаныя нервы? За што мяне судзілі? Навошта гэта было патрэбным?

З набрынялага нiзкага неба раптам зрынуўся долу разьюшаны вецер, выдзiраючы з рук парасоны, зьбiваючы з ног, шпурляючы ў твары цяжкiмi жменямi халодны пранiзьлiвы дождж. Людзi сьпяшалiся зьбегчы з прамоклых вулiц, выкручваючыся ад гарэзьлівых кіроўцаў, якія зь дзіцячаю радасьцю таранілі ваду і весяліліся, калі ўзьнятыя імі хвалі абкатвалі з галавы да ног пешаходаў. А я стаяла сярод нечаканага гармiдара i дыхала водарнаю вiльгацьцю, якая суцяшала, супакойвала, сьцiшвала шаленства думак. Блюзьнерства звар'яцелага сьвету растваралася ў iмклiвае вадзе, у вострых стрэлах дажджа, што бязьлiтасна працiналi наскрозь i адначасова пяшчотна наталялi неўразумелую дасюль смагу да гэтай невыказнай асалоды. I так лёгка, так нясьцерпна лёгка, калi да болю разьдзiрае сьпiну там, дзе ў анёлаў ёсьць крылы, мне бывае толькi ў час навальнiцы...

Пасьля свайго паходу на возера Шо, я вельмі доўгі час не магла знайсьці сябе. Літаральна. Мяне разьдзірала на шматкі і глючыла. Я проста згубілася. Мама настойвала на тым, каб мой дыплём быў хоць неяк пацьверджаны, а таму, што мне было ўжо абсалютна абыякава, яна завалакла мяне ў школу. Дзе было вольнае месца. Пад Валожын, у вёску Сугвазды. Я спрабавала сабрацца. З усіх сілаў спрабавала утрымаць пад нагамі зямлю, але яна ляцела й высьлізгвала. Настаўнік павінен быць загнаным ў цоткія рамкі паводзінаў чалавекам – нічога лішняга, нічога асабістага. Я выдзіралася з гэтых рамкаў яшчэ ў каледжы. Пасьля падарожжа дык і ўвогуле адчувала сябе так, нібыта гэта не я, нібыта я засталася там, а тут нейкая іншая істота жыве пад маёй скураю, глядзіць на сьвет праз мае вочы, ад чаго навакольле здаецца зусім іншым... Усё было такім незразумелым, дзікім, чужым...
Дырэктар школы адчуў мой абыякавы настрой яшчэ ў першы дзень. І мы зь ім дамовіліся на адну чвэрць – калі здолею застацца, то застануся, калі не – то не.
Не здолела. Проста не здолела загнаць сябе ў тыя рамкі. Але вершаў зь мяне проста папёла. Магчыма таму, што гэтая вёска была маленькаю Радзімаю Канстанцыі Буйло... Калі я пакідала школу, я пакінула там на памяць і некалькі сваіх вершаў.
Падчас крымінальнага перасьледу ў 2006 годзе сьледчы цікавіўся маёю працаю ў школе. Мяне вельмі ўразіла, што праз столькі гадоў там мяне яшчэ памяталі. І нават дужа станоўча пра мяне адгукаліся. За ўвесь час, якім цягнулася ўся крыміналка, бадай, гэта быў ці не самы прыемны момант – даведацца, што хтосьці насамрэч цёпла пра цябе думае.
Вось некаторыя зь вершаў, якія былі напісаныя ў вёсцы Сугвазды.
( Read more... )

Фатаздымкі выкладу пазьней, як надыбаю іх. Выстава будзе доўжыцца яшчэ месяц. Нагадаю, месца яе праходжаньня: Нясьвіж, цэнтральная раённая бібліятэка, канферэнц-заля. Бібліятэка працуе штодзень акрамя панядзелка да 19.00.
Пра айца Аляксандра. Была такая гісторыя. Аднойчы, калі я яшчэ навучалася ў педкаледжы, айцец прыйшоў да нас на гутарку па ня памятаю ўжо якой тэме. Пасьля я падыйшла да яго з просьбаю паўтарыць адну малітву, якую ён зачытваў. Айцец Аляксандр прапанаваў падвезьці мяне дахаты. Па дарозе мы заехалі ў царкву, адкуль ён вынес малітоўнік, у якім утрымлівалася і тая малітва. На той малітоўнік потым зьбегліся ўсе бабулькі-жанчынкі падзівіцца. А айцец Аляксандр падкінуў мяне тады да самага пад'езда на сваёй машыне.
Самае што цікавае, я не гаварыла яму, дзе я жыву.

дзякую http://pgrigas.livejournal.com/




Аднойчы на пытаньне сьледчага наконт ідэі, я распавяла яму пра Эру Міласэрнасьці. У мяне яна гучыць крыху па-іншаму, чым у спадароў Вайнераў: паміж сапраўднымі ворагамі павінныя быць сяброўскія адносіны... У Маўглі ён агучваўся як "Мы з табой аднае крыві - ты ія..."
Але значнай ролі назва ня грае, таму што сэнс адзін.
Спачуваю...

Эра Міласэрнасьці - гэта не міт. Не прыдумка пісьменьніка. Яна існуе насамрэч. Толькі вось, ці ўспрымаем мы яе?..

У духоўным жыцці людзей стаяць вобразы Божае Маці – дзевы Марыі, ад якой ўвасобіўся, учалавечыўся Ісус Хрыстос, вобразы яго зямной маці. Цвёрдая вера у хрысціянскага народа, што Божая Маці, якая зрабілася Уладарніцай свету, зрабілася і нязменнаю заступніцаю людзей: адвечнае мацярынскае спачуванне споўнілася ў ёй у найвышэйшую цэласнасць, яе сэрца, працятае вялізным болем сына, навечна адгукнулася на бясконцыя людзкія пакуты.
Выява Марыі і дзіцяці вызначалася як “Замілаванне”. Прыціскаючы да сябе праваю рукою Сына, мякка схіліўшыся галавою, левую руку прасцірае да яго Марыя рухам малення: у мацярынскае жалобе яна нясе свой смутак, сваё адвечнае заступніцтва за людзей. Здольным вырашыць мяцярынскі смутак, адказаць на яе малітву, выяўлены Сын: у ягоным абліччы, у позірку таямніча зліліся дзіцячая мяккасць і глыбокая, невыказная мудрасць.

Першыя абразы Божае Маці былі створаны яшчэ пры яе жыцці, іх напісаў апостал Лука, аўтар Евангелля. Да твораў мастака належаў і абраз Уладзімірскай Божае Маці, які быў напісаны на дошцы з тога стала, за якім трапезнічала святое сямейства: Ісус, Марыя і Іосіф. Згодна паданню, Божая Маці, угледзеўшы гэты абраз, прамовіла: “Адгэтуль шчасліваю называць будуць мяне усе роды. Ласка таго, хто нарадзіўся ад мяне, і мая няхай будзе з гэтым абразом.”

У Расію абраз быў прынесены у пачатку ХІІ ст., як падарунак Юрыю Даўгарукаму ад Канстантынопальскага Патрыярха Лукі Хрызаверха. Абраз паставілі ў жаночым кляштары Вышгорада, непадалёк ад Кіева. Чуткі пра яго цудадзеянні дайшлі да сына Юрыя Даўгарукага, князя Андрэя Багалюбскага, які і вырашыў перавезці абраз на поўнач.
Калі праязжалі Уладзімір Суздальскі, коні, што везлі цудадзейны абраз, сталі і не маглі зрушыцца з месца. Замена коней новымі таксама не дапамагла. Князь убачыў у гэтым жаданне Божае Маці застацца ва Ўладзіміры, дзе за два гады і быў узведзены храм Успення Божае Маці. Святкаванне Уладзімірскаму абразу Божае Маці даводзіцца на 3 чэрвеня, 6 ліпеня і 8 верасня. Найбольш урачыстае святкаванне – 8 верасня (па новаму стылю) – у гонар срэцяння Уладзімірскага абраза пры пераносе яго з Уладзіміра ў Маскву.

Ушанаванне Уладзімірскага абраза Божае Маці прывяло не толькі да таго, што з’явілася шмат спісаў з яе, шмат яе паўтораў. Відавочна, дзякуючы любові да гэтага старажытнага абраза, асабліва ў паўночна-ўсходніх землях, шырокі распаўсюд атрымаў сам тып “Замілаванне”, да якога ён належаў.
Ва ўсе часы з вераю і гарачаю малітваю аб літасці да роднае зямлі звяртаўся шматпакутны народ да Святой Маці Божай. І ў нашыя дні праваслаўныя хрысціяне павінныя мець цвёрдае спадзяванне на дапамогу Святой Маці Божай, якая ніколі не пакідае ў Сваім заступніцтве тых, хто ідзе дарогаю Сына Яе і Бога нашага – Госпада Ісуса Хрыста.

Я некалі звазіла абраз у Жыровічы, купала ў сьвятое крыніцы. Ня ведаю, ці лічыцца так, што абраз асьвяціўся, але дзяўчаты, якія ладкуюць гэтую выставу, дамовіліся з айцам Аляксандрам, каб ён штось зрабіў з абразом у царкве (я не разьбіраюся ў абрадах, таму не магу дакладна сказаць,куды айцец яго вынесе і колькі абраз будзе там стаяць. Пра айца Аляксандра асобная размова, але яна будзе пазьней.