http://revalucionare.livejournal.com/ паміж сапраўднымі ворагамі павінныя быць сяброўскія адносіны - LiveJournal.com Sat, 31 Oct 2009 18:37:21 GMT LiveJournal / LiveJournal.com revalucionare 14941158 personal http://l-userpic.livejournal.com/89197195/14941158 http://revalucionare.livejournal.com/ 80 96 http://revalucionare.livejournal.com/49288.html Sat, 31 Oct 2009 18:37:21 GMT http://revalucionare.livejournal.com/49288.html <a href="http://pics.livejournal.com/revalucionare/pic/0001h5sz/"><img src="http://pics.livejournal.com/revalucionare/pic/0001h5sz/s320x240" width="320" height="240" border="0" /></a> http://revalucionare.livejournal.com/49288.html public 1 http://revalucionare.livejournal.com/48931.html Thu, 29 Oct 2009 14:59:13 GMT http://revalucionare.livejournal.com/48931.html <a href="http://pics.livejournal.com/revalucionare/pic/0001fzrz/"><img src="http://pics.livejournal.com/revalucionare/pic/0001fzrz/s320x240" width="320" height="240" border="0" /></a><br /><br /><br /><a href="http://pics.livejournal.com/revalucionare/pic/0001gar4/"><img src="http://pics.livejournal.com/revalucionare/pic/0001gar4" width="160" height="120" border="0" /></a><br /><br />яшчэ б паляўнічую стрэльбу і берцы... http://revalucionare.livejournal.com/48931.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/48650.html Sun, 25 Oct 2009 11:59:02 GMT http://revalucionare.livejournal.com/48650.html Яшчэ адна сустрэча<br />Здароў, Нясвіж, я, як заўсёды,<br />Вярнулася знячэўку.<br />І ціхай восеньскай пагодай<br />Ты павітаўся з дзеўкай.<br />Ва ўспамінах старажытных<br />Ты дрэмлеш, мілы рыцар.<br />І чысцінёю ўрачыстай<br />Б’е вольнасці крыніца.<br />Па тваіх вуліцах заспаных<br />Прайдуся ціха-ціха.<br />Таполяў лёс замілаваны<br />Хай абмінае ліха.<br />Пакіну зноў твой мройны подых,<br />Нясвіж, як час настане.<br />І да цябе, бы зніч свабоды,<br />Я вернуся дыханнем...<br /><br />Там<br />З вакна ўглядаюся ў пагост,<br />Што ціхім шэпатам заснуў...<br />Дажджа сцішэлы ў шыбу плёскат<br />Не нагадаў мне пра вясну.<br />Вось там – сапраўдны ўжо спакой,<br />Хоць і здабыты неспакоем...<br />Дрыготкай на ўспамін свячой<br />Суседзі уздыхаюць мрояй.<br /><br /><a name="cutid1"></a><br />Свінцовай куляю маўчання<br />Мы – не маленькая дзяржава!<br />Хоць і буйнейшая Расея,<br />Хіба толькі ў памерах справа,<br />Што нас чужою мерай мераць?<br />Між траў раскіданыя вёскі,<br />У золаце наймяккіх ніў<br />Вянок дзявочых слёз-валошак...<br />І ўздыхам спешным гарады,<br />А надвячоркам зорны прышапт,<br />Што кліча наўздагон вятрам<br />У спеўны край мой навальнічны...<br />Не не спасцігнуць маскалям<br />Ні нашу сталую свядомасць,<br />З якой мы рушым партызанкай<br />Супроць кабалы ланцуговай,<br />Супроць ліслівых абяцанкаў,<br />Ні ў навальніцу улюбёнасць,<br />Ні наша дзіўнае трыванне...<br />Адкажам мы на іх праклёны<br />Свінцовай куляю маўчання.<br /><br />Спрадвечны<br />Каго любіш – люблю Беларусь!<br />Узаемна – адказваем гучна.<br />За краіну змагаўся Кастусь.<br />Ён з краінай быў Богам заручаны.<br />Гэты светлы ваярскі пароль<br />Не здушыла нават шыбеніца.<br />Заклікае стаяць за волю.<br />Заклікае віхурам мяцеліцы.<br />І ў восеньскай цішыне<br />Яго заклік мужыцкаю праўдай<br />Сэрца кожнага скалатне,<br />Рвецца полымем ў кожную хату.<br />За краіну змагаўся Кастусь,<br />Сваю праўду пакінуў народу:<br />Каго любіш – люблю Беларусь!<br />Толькі так вызначаецца годнасць.<br /><br />Не нова<br />На зайздрасць не хапае болю...<br />Ды і навошта?<br />Ідзем дарогаю сваёю...<br />Мо ў раз апошні?<br />Паўсюль таленавітых “зорак”<br />Хапае з гакам...<br />Ды большасць з іх не мае тоўку,<br />Абы не плакаць...<br />Радкоў маленькія куплеты.<br />Сэнс па-за словам.<br />Штодня ўсё новыя паэты...<br />Гэта не нова.<br /><br />Сінія кветкі<br />А заўтра застраляла навальніца...<br />Знянацку буду невядома дзе –<br />Ў якой не ведаю птушынай чарадзе,<br />Бо заўтра застраляла навальніца...<br />Учора буду ціха паміраць...<br />У люстры бачу свой цьмяны адбітак,<br />Нібы ён стканы з вераснёвых нітак,<br />Я ўчора буду ціха паміраць...<br />І толькі сёння мы гаворым ёсць...<br />Нам дадзена з табою, браце, гэта –<br />Убачыць свет вачыма сініх кветак,<br />Бо толькі сёння мы гаворым ёсць...<br /><br />Прапаганда<br />Тэлевізія даўно прадалася<br />Канцылярыстам.<br />Толькі назова і засталдася...<br />Адны лукашысты.<br />Пазатыкалі і вочы, і вушы –<br />Жывем усе ладна.<br />Ды пралічыліся – не прымусяць<br />Заседзецца ў хатах.<br />Кнопку націснуць чырвоную пульта.<br />Пакінуць сцены.<br />Выйсці на вуліцу сплочаным гуртам.<br />Апалагетам.<br />Фільмы саўковыя, як і навіны,<br />Для пенсіянераў.<br />Моладзь а гэтае самай гадзіне<br />Рушыць у дзеі.<br />Антыдыктатная прапаганда<br />Толькі на руку.<br />Мы ўтрымаемся правакацый<br />У ціхім завулку.<br />І не дасочыць за намі ўночы<br />Камендатура.<br />Ходзім па цэнтры, а не наўзбочы...<br />А куля – дура.<br /><br />Поўня<br />Ці не зямля гэтак ціха спявае?<br />Поўня маркотай у вокнах блукае.<br />Поўнач. А думкі ўсё лезуць і лезуць.<br />Поўня паціху зыходзіць у месяц.<br /><br />Асалода<br />Нечым салодкім пахне паветра.<br />Наглытацца б да краю...<br />Дожджык лупае касою карцеччу.<br />Не перачакаю.<br />Твар асвяжу навальнічнай смугою.<br />Перламі кропелькі.<br />Дыхаю еднасцю з любай зямлёю.<br />Вуліца мокрая.<br /><br />Малако і мёд<br />Зацерушыла шэранню зямлю,<br />Там за вакном, душа ў бязмежжа рвецца.<br />Я малако і мёд сабе налью,<br />Ты не скачы шалёна. Маё сэрца.<br />Я чую, як крычыць дарога зноў,<br />Крычыць і кліча... пад коўдрай не схавацца.<br />Не дапамогуць малако і мёд,<br />Ад закліча зямлі не ўратавацца.<br />Не выратуе ноччу малако, <br />Хоць і сагрэтае салодкім мёдам.<br />Мой растварыўся уначы спакой,<br />І неба цісне безвагою-гнётам.<br /><br />Алея таполяў<br />Іду па алее таполяў,<br />Кранаю рукою дрэвы.<br />Іх млосць аддаецца ў далоні<br />Паветрам іскрыста-белым.<br />Зіме адчыніла дзверы,<br />Цяпло выдыхаецца парай,<br />І мне так хочацца верыць, <br />Што збудуцца ўсе мары.<br /><br />Марыя Радзівіл<br />З дрыготкіх і салёных ад слёз рук<br />Пад звон нямых, як сама ноч, манетак<br />На ў сне знаёмай дзеўчыны труну<br />Я падала яшчэ жывою кветкай.<br />Журботны лёс князёўны Радзівіл<br />На сэрца лёг пакрэмзанаю плямай.<br />Ў наш век ужо нікога не здзівіць.<br />Магнатам быў нязмыўнаю заганай.<br />І бегла маці, бегла да дзіця,<br />Адчай гарэў ў збялелых яе вуснах...<br />Ды ёй непадуладнага жыцця<br />Свет загадала згасіць завіруха.<br />Я помню крык, паненка Радзівіл,<br />Крык згвалтаванага ўначы кахання...<br />Суцешыць боль ужо не стае сіл,<br />Абараніцца цяжара падмана.<br />І толькі вольная, як вечнасць, завіруха<br />Была трагедыі міжвольнай сведкай...<br />І на забітай дзеўчыны труну<br />Я падала ад слёз салёнай кветкай.<br /><br />Перазімуем<br />(сплін)<br />Няма што рабіць мне ў хаце –<br />Выйду на ганак.<br />Здарыцца, хтосьці дзьвярыма лясьне<br />Наводмаш па твары.<br />Пераламаюць рэбры ці рукі<br />Цёмнаю ноччу,<br />Як дапячэ ўсіх чорнай дакукай –<br />Хоць выкалі вочы.<br />Хто я такая – сьцягач,<br />Валацуга, бадзяжнік.<br />Хлопчык, суйміся, не плач,<br />Не распальвай ты смагу,<br />Мне не патрэбен ні ты,<br />Ні подзьвігі, чуеш?<br />Вунь шпацыруюць мянты –<br />Перазімуем!<br />Флот патапілі,<br />Засталіся адміралы,<br />На ліхтары нацапілі<br />Файныя вершы.<br />Стрэлкі зышліся,<br />І я сваёй маме сказала:<br />Мама, я не тэрарыст,<br />Ды няма куды дзецца...<br />І напаўголас радасьці – не,<br />Крычы, мая глотка!<br />Рві цішыню, як струну,<br />Высокаю нотай,<br />Бі ў барабаны,<br />Запальвай іскрою гарматы –<br />Горш ўжо ня стане...<br />Ня сьцішаць наш вокліч і краты!<br /><br />Горад<br />Горад сумны ў пустой цішыне.<br />Цісне ён чысцінёй урачыстай.<br />Стала неяк няўтульна мне...<br />Не мая ўжо даўно калыска.<br />Горад шэранню ўвесь пасівеў.<br />Я раней нават не прыкмячала,<br />Што ў бязгуччы лунае спеў...<br />Мне мелодыі адной мала.<br />Горад, дзе твая мітусня?<br />Ці ты быў у дрымоце заўсёды?<br />Ці прачнулася гэта я,<br />Паспытаўшы напой свабоды?..<br />Горад сумны ў пустой цішыне.<br />Я раней нават не прыкмячала,<br />Што ён шэранню пасівеў...<br />І спакою твайго мне мала.<br /><br />Ваўчыца<br />Я калісці ў сне лятала<br />Па-над дахамі і між зор.<br />І мне ночы адной хапала...<br />Асалодаю пахнуў чабор.<br />Я калісці падала ўзмахам<br />У ваду на празрыстае дно –<br />Раніцою паветра хапала,<br />Выдзіралася з мроі сноў.<br />Я калісці у сне імчала<br />Ў раздарожжах і скрозь туманы...<br />Мусіць, ветрам іх разагнала –<br />Зніклі некуды мае сны.<br />Цяпер яваю ноч імчыцца –<br />Бегчы з ёю мне след у след,<br />Зорнавокаю шэрай ваўчыцай...<br />Мае крокі зацішвае снег.<br /><br />Нуда<br />(па С.Ясеніну)<br />Не сварыцеся. Вось дык справа!<br />Не гандлюю словамі я.<br />Ці даўно мяне знічка гнала?<br />Мёрзне жухлая ў полю трава.<br />Я стамілася жыць зацішна<br />У нудзе па ядвабных прасторах...<br />Колькі ўжо ля вакна тут стаіш ты?<br />Мама. Дай мне набегацца ўволю.<br />Свет цудоўны мой, вечнаю песняй<br />Ты ўзнёсся... і ціха самлеў.<br />Уздыхаюць сцішэлыя сцежкі.<br />Горад раніцай апусцеў.<br /><br /><br />АБСЭНТ З ІЛЬДЗІНКАМІ<br /><br /><a name="cutid2"></a><br />Заміленне<br />Белы вэлюм.<br />Іскрыстая ўсмешка.<br />Футра белае на плячах.<br />У карунках танюткіх нявеста.<br />У пяшчотных руках жаніха.<br />А зіма шчодрай свахаю стала –<br />Срэбра, золата, цёплы крышталь...<br />Так шчымліва завея спявала<br />У вясельны студзеньскі баль!<br />Пералівы каштоўных каменняў<br />У празрыстай ядвабнай фаце.<br />Найшчаслівае ў свеце імгненне –<br />Заміленне найлюбых вачэй.<br /><br />Імгненне<br />Постаць любага горада<br />У сняговай цішы.<br />Светлым сонечным поглядам,<br />Век бы з ім мне пражыць...<br />Мой асілак няскораны,<br />Волат слаўных часін.<br />І напоўнена гонарам<br />Сэрца. Макінтошам снягі<br />Злёгку ветрам накінуты<br />На магутныя плечы.<br />Тут мчыць вечнасць хвілінаю.<br />І хвіліна бы вечнасць.<br /><br />Абсэнт<br />Плакаць нельга. Прасіць – тым болей.<br />Я сцярплю. Я стрываю. Так трэба.<br />Хоць знутры выбухае ўсё болем.<br />І халоднае снежыць неба.<br />Разумею. Усё разумею.<br />Толькі сэрца не хоча верыць.<br />Да цябе стрымгалоў паляцела б...<br />Ты адзін для мяне на свеце.<br />Й не трымай. Не прасі. Не загадвай.<br />Не сыду. Зірну ў вочы куле.<br />Толькі б выстаяла каханне.<br />Толькі б выжыла Беларусь...<br /><br />Маладая Беларусь<br />Мы – маладыя беларусы.<br />Мы выбіраем незалежнасьць.<br />Мы згартаваны завірухай,<br />Запальваем імпэтам вечар.<br />Агнём палае кожны позірк.<br />Няўтаймаваныя уціскам.<br />І кожным рухам – крок да волі.<br />Нас аб’яднала навальніца.<br />Сьвядомага экстрэму хвалі –<br />Нас не спыняюць перашкоды.<br />Мы ў сьнягох сівых паўсталі<br />Абараніць свайго народа.<br />Мы ваяры сьвятой Радзімы.<br />І кожны ўздых яе на подзьвіг<br />Натхняе брата, мужа, сына...<br />Натхняе нас гарэць крывёю.<br />Мужнее плыняй пакаленьне<br />Раскатам гулкім па акрузе.<br />У барацьбе іскрой сталеньне.<br />Мы – Маладая Беларусь!<br /><br />Стаўкі<br />Стаўкі зроблены. Ставак болей няма.<br />Я на кон паставіла фішку.<br />Я свой крок выбіраю сма.<br />І эмоцыі зараз лішнія.<br />Стаўкі зроблены.<br />Выйсця няма.<br />Быць – не быць... міравое пытанне.<br />Між братамі як выбіраць,<br />Адказаў ужо некалі Гамлет...<br /><br />Сценка<br />Сценка. Два крокі. Стрэльбы.<br />Павязка на вочы? – Не!<br />Пранізліва-сіняе неба<br />Так усміхалася мне...<br />Каманда страляць жаўнерам.<br />Ну, што ж вы марудзіце так?!<br />Абдымкі свавольны вецер<br />Мне дорыць у чыстых снягах.<br />І кружацца ў вальсе аблокі,<br />І сонца зіхотка іскрыць...<br />Гул рэха працяжна-далёкі.<br />І сэрца мне ўжо не баліць.<br /><br />Ты<br />Я так хацела быць табе сястрой,<br />Прайсці з табою поплеч шлях агульны,<br />Ды сэрца ледзь не плача: мой! Мой! Мой...<br />І гэты плач ужо напэўна чуюць людзі.<br />Даю табе найлепшыя імёны,<br />І разумею – ты дастойны іх,<br />І хай гавораць за спіной што хочуць,<br />А сэрца ледзь не плача: ты! Ты! Ты...<br /><br />Ільновыя косы<br />Дзяўчыначка, смейся у брызгах вясёлкавых.<br />Дай ветрыку ўбіцца ў косы ільновыя,<br />Украсці мядовы ў цябе пацалунак<br />І плечы ахутаць шалем карункавым.<br />Дзяўчыначка, зорачкі васільковыя<br />Твае хай іскрацца ў праменнях вясновых.<br />Ды ўзгадай жа святую мелодыю,<br />Што абуджае волю народную.<br />Дзяўчыначка, смейся ў вочы ланцужнікам.<br />Браты твае поплеч з табою мужныя,<br />Што ўзімку твой сон зберагалі, родная,<br />Ты сілы трымай ім дзявочаю годнасцю.<br />Квітней жа, пяшчотная, вясноваю знічкаю,<br />Будзь змагарам ненатольнай крынічкаю,<br />І дзеці паклічуць цябе матуляю,<br />Да косаў ільновых тваіх прытуляцца...<br /><br />Так сталася<br />Так сталася – ты не мой.<br />Так сталася – я не твая.<br />Так сталася, што вясной<br />Званы пра каханне баляць.<br /><br />Маладафронтаўцу<br />Якім павінен быць маладафронтавец?<br />Сьвядомым у запальнасьці імпэту.<br />Вачыма, сэрцам, справамі гарэць<br />У закаханасьці да цэлага сусьвету.<br />Быць барацьбітам мала для яго –<br />Павінен ён умець быць чалавекам,<br />Што не саромеецца свае роднай мовы<br />І церпялівасьцю адказвае на зьдзекі,<br />І кулаком ня проста так махаць,<br />А там, дзе трэба ўраз паставіць кропку.<br />І Беларусь як дзеўчыну кахаць...<br />Такім павінен быць наш шчыры абаронца,<br />Адукаваны і ўпэўнены ў кроках,<br />Цьвярозым позіркам вітаючыся з сонцам,<br />Ён ці яна, браточак ці сяброўка,<br />Ды перш за ўсё Радзімы абаронца!<br />быць цьвёрдым да спакусаў і абразаў.<br />Быць ўчырым да сяброў і да людзёў.<br />Прымаць і перамогу й паразу...<br />І ненавідзець ўсёй істотай гіцалёў.<br />Ён перш за ўсё ваяр. У гэтым слове<br />Сканцэнтравана мужнасьць, вернасьць... зброя.<br />Маладафронтаўцу не гандляваць крывёю.<br />На кнут і пернік у яго адказ адзіны – воля!<br /><br />Гаспадар<br />Рэвалюцыя – шанец для нас!<br />Беларусы, выходзьма. Браце!<br />Беларус, гэта наш з табой час,<br />Гаспадармець у сваёй хаце!<br />Падымайся з канавы, браток,<br />Дзе ляжаў ты, пабіты й страшны,<br />За табою адказны крок –<br />І зрабіць яго вельмі важна!<br />Узнімай, беларускі народ,<br />Сцяг Хрыста ў вясновае плыні!<br />У грудзях шчыміць сэрца Еўропы,<br />У вачах іскрыць позірк Радзімы!<br />Ты цярпеў вельмі доўга ганьбу!<br />Ты паверыў, што небарака...<br />Кінь жа кліч свой – Жыве Беларусь!!!<br />Маскалям час цяпер горка плакаць!<br />Ты чакаў шмат гадоў гэты дзень –<br />Ноч, магчыма, як будзе расклад –<br />Дык гані маскалёў у каршэнь!<br />Вымятай гэты бруд з свае хаты!<br /><br />Дождж<br />Дождж разгуляўся па ашфальце –<br />Не зразумець, скрозь смех ці слёзы –<br />Гэта не лірыка, мой браце,<br />Радкі вясновай светлай прозы.<br />Таполі й мокрыя бярозы,<br />У лёгкім вэлюме пупышак,<br />Прасцяўшы рукі, нібы просяць<br />Даць вільгаці яшчэ хоць лішак.<br />І навальнічнае вусцішша<br />Мне дорыць шчырую палёгку,<br />Рукой кранаю я узвышша,<br />Ўдыхаю водар нетаропка,<br />А дождж карцеччу ставіць кропку.<br /><br />Глыточкі<br />Сонца люстрыць мне ў вочы,<br />Не бачу нічога, слепну.<br />Але дарогай прамою крочу,<br />У накірунку ветра.<br />Я ўдыхаю водар свяжосці,<br />Салодкі данельга.<br />Гэта вясновыя кропелькі млосці,<br />Іскрыначкі смеха.<br />З задавальненнем смакую паветра,<br />Як ніколі,<br />Такія жаданыя апасля цыгарэты<br />Глыточкі волі.<br /><br />Паспрабуй<br />Ты паспрабуй злавіць мой свет<br />Паміж радкоў вясновай прозы,<br />У сівай дымцы цыгарэты,<br />У змрочнай думцы нецвярозай.<br />Ты паспрабуй знайсці мяне<br />У гуле ўзбуджанай сталіцы.<br />І я скажу табе яшчэ,<br />Чаму ўначы мне так не спіцца...<br /><br />Стужка<br />Дымка стужкай ляціць у вакно,<br />Узлятае ўвышыню і падае долу.<br />А мне крылле болем звяло,<br />Узмахнуць бы раз, даць ім волю.<br />Дымка тонкаю стужкай трапеча,<br />Нібы вырвацца хоча ў прастору,<br />І знікае ў карункавы вечар...<br />Скрозь падгорчаны водар таполяў.<br />Дымка граецца з ветрыкам стужкай,<br />То ўзляціць... то абвеіць далонь,<br />То абрынецца долу ў калюжыны –<br />Бы дзіця, несэнсоўна сваволіць.<br />Запалю я яшчэ цыгарэту,<br />Кіну стужку другую ўздагон.<br />Распрамлю я ў прыцемках плечы...<br />А крылы мае просяць волю.<br /> http://revalucionare.livejournal.com/48650.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/48485.html Sun, 11 Oct 2009 17:30:26 GMT http://revalucionare.livejournal.com/48485.html падрыхтаваны да выдання - гэта на сённяшні дзень пакуль што моцна сказана. Але, дзякуй Богу, нарэшце упарадкавала той вэрхал, які ў мяне здарыўся летась пасьля таго, як паляцеў комп. Каля 300 вершаў :) Яшчэ застаецца фоткі падабраць. І думаю, што праз два гады мой зборнічак пабачыць свет :) http://revalucionare.livejournal.com/48485.html public 2 http://revalucionare.livejournal.com/48307.html Thu, 08 Oct 2009 14:58:04 GMT http://revalucionare.livejournal.com/48307.html Там у полі падымалі лён,<br />Дзе зымшэлы спаў стары курган,<br />І сівы як свет лятаў крумкач -<br />Вартаваў спакой мінулых дзён.<br />І цягнула з неба цішыня<br />Паўзабытым велічным званом,<br />Раскатурхаў сэрцы забабон -<br />Распаліць удзячнасці агня.<br />Дзякаваць зямлі за ураджай,<br />Богу - за ўрадлівую зямлю,<br />Шчырую багатую раллю,<br />Дзякаваць за спадчыну дзядам...<br />Там у полі спаў стары курган,<br />Дзе зляжалы падымалі лён,<br />Шэпатам мінулых цёплых дзён<br />Прашчуры стаялі сярод нас. http://revalucionare.livejournal.com/48307.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/47878.html Thu, 08 Oct 2009 14:26:38 GMT http://revalucionare.livejournal.com/47878.html Паварыхі абарзелі. У нас абед паўгадзіны. Дык гэты час, замест нармальнага адпачынка мы вымушаныя былі губляць невядома на што. Мала таго, што даводзілася 5 хвілін стаяць пад дзьвярыма зачыненай сталоўкі, пакуль паварыхі саізволяць выйсьці і адчыніць, дык яшчэ 10 гублялася на чаканьне першых порцыяў, прычым вельмі гарачых - і з хлебам чамусьці нацяжка, - і 10 гублялася на чаканьне другіх порцыяў (пасьля таго, як першыя былі ўжо зьедзенымі). І яшчэ 5 - у чаканьні пакуль нас запішуць, каб распісацца за абед. У выніку - бягом са сталоўкі на працоўныя месцы і ніякага адпачынку. Людзі бухцелі-бухцелі, пакуль я думала, ці скарыстацца парадай нашага начальніка аховы "паскардзіцца хоць на што-небудзь, бо ніколі ні на што не скардзішся". Але вырашыла зрабіць па-ціхаму. Перадала цераз сваячку паварыхі, што тая нарываецца :). Сёньня абед быў пададзены своечасова, як трэба. Людзі засталіся задаволенымі. http://revalucionare.livejournal.com/47878.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/47716.html Fri, 02 Oct 2009 19:09:03 GMT http://revalucionare.livejournal.com/47716.html Ранак<br />Птушкі адлятаюць<br />Ў вырай да вясны.<br />Навальніцай пахнуць<br />Восеньскія сны.<br />Дзень стаіць зацішны,<br />Злашчаны вятрыма,<br />Працаю ўвішны...<br />Любая Радзіма<br />Ўжо ўбірае пожні,<br />І вянок з калосься<br />Сьветла ўпрыгожыць<br />Ранак Беларусі.<br /><br />Поле<br />Поле маё, поле,<br />Ўсьпетае Купалам,<br />Уздыхаеш воляй<br />Восеньскіх абшараў.<br />Поле маё, поле,<br />Мілаваўся Янка.<br />Мыесься імжою<br />Восеньскага ранка.<br />Поле маё, поле,<br />Сьнег закрые руні...<br />Смуткавая доля<br />Роднай Беларусі. http://revalucionare.livejournal.com/47716.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/47580.html Sat, 19 Sep 2009 06:33:00 GMT http://revalucionare.livejournal.com/47580.html Учора еду на працу ранічкай, як звычайна. У аўтобусе наперадзе сяжу на адзінарным крэсле. Прачынаюся паціху. Хуткасць была нармалёвай, таму што на сельскіх прыпынках аўтобус не спыняўся за адсутнасьцю людзей. І тут, за нясвіжскім кальцом у прамежак паміж нашым аўтобусам і яшчэ адным, які быў наперадзе, укліньваецца легкавушка. Укліньваецца з разгону, не папярэджваючы. І гэтак укліньваецца, што наш кіроўца вымушаны быў рэзка легчы на тормаз. Ці хто пападаў зздаду - ня ведаю, але я зьляцела з крэсла. Шарганулася каленкаю, але нічога, нават сіняка не засталося. Кіроўца, выбачаючыся праз шкло кабінкі, паказаў на гэтую машыну. Але я і без яго яе бачыла, так што ўсе засталіся ў паразуменні. Долбаныя менцюкі працягваюць набываць правы разам з машынамі. Шкада, не запомніла нумар легкавушкі... http://revalucionare.livejournal.com/47580.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/47327.html Mon, 07 Sep 2009 09:10:30 GMT http://revalucionare.livejournal.com/47327.html Наконт праблемаў на нашым льнозаводзе. Распаўсюд інфармацыі дзеля збору інфармацыі пра крытычную сітуацыю на заводах у межах крызіса я лічу здрадай дзяржаве. Калі б мяне папрасілі распавясьці, што у нас робіцца, з мэтаю дапамогі - гэта калі ласка. Але я ведаю, што тэлефануюць з мэтаю звычайнай канстатацыі фактаў, і не болей. Таму ніякай інфы па тэлефоне нікому даваць ня буду. Хочаце - чытайце ў жж (я буду працягваць свой колішні аповяд пра льнозавод, фатаздымкі пакуль яшчэ ў працэсе). Пакуль што зазначу, што у нас справы ідуць лепш за ўсіх. І так будзе. http://revalucionare.livejournal.com/47327.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/46969.html Sat, 05 Sep 2009 12:42:41 GMT http://revalucionare.livejournal.com/46969.html Мая справа маленькая. Я ўсяго толькі звычайны працаўнік. Куды паставяць - там і раблю. Але мая брыгада з панядзелка выходзіць у зьмену. Жанчына, якая мусіла выйсьці ў гэтую брыгаду, дзе я зараз раблю, выходзіць у маю брыгаду. Але з канямі - кудзельніка яна баіцца, сушылкі яна ня ведае. Бо працавала толькі на стале. Што будзе - таксама ня ведаю. Тут на стале ізноў няма чалавека. Майстар папрасіла мяне застацца яшчэ на тыдзень, а там - як паглядзім. Мая брыгадзір ламае рукі - кудзельнік безь мяне загнецца...<br />Мая справа маленькая. Мая брыгада будзе працаваць з 08.00 да 17.00. Мне лепей хадзіць у зьмены, таму што летась я проста ўжо з ног валілася, штодзень падымаючыся ў 05.45 (хаця і прывыкла). Тое, што начныя зьмены - гэта фігня, у крайнім выпадку можна дамовіцца з хлопчыкамі ў пагонах :) Я ня ведаю, што рабіць. Майстрыца сказала дырэктару, што пакідае мяне ў сваёй брыгадзе...<br />Начальнік аховы пацікавіўся, чаму я ні на што не скарджуся. Хоць на што-небудзь. Таму што майстрыца яму сказала, што я ніколі ні на што не скарджуся. Сьмешна. Будуць яму скаргі. Ой, будуць... http://revalucionare.livejournal.com/46969.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/46632.html Sat, 29 Aug 2009 12:31:12 GMT http://revalucionare.livejournal.com/46632.html Учора на завод прыяжджала міліцыя. Акурат пад канец начной зьмены. Адзін прыдурак напіўся і згубіў грошы. Нікому нічога не кажучы, выклікаў міліцыю. Хлапцы асабліва нікога не чапалі, бо ўбачылі, у якім стане дзядзька. А я папрасілася ў іх падкінуць мяне дахаты.<br />За тое, што падкінулі, выцягнулі зь мяне абяцаньне, што на працягу двох месяцаў ні ляпіць, ні маляваць нічога ня буду.<br />Ня піце, людзі, гэта дрэнна для іншых! http://revalucionare.livejournal.com/46632.html public 2 http://revalucionare.livejournal.com/46430.html Sat, 29 Aug 2009 10:37:56 GMT http://revalucionare.livejournal.com/46430.html Людзям не цікава тое, што робіцца вакол іх, пакуль гэта не закране іхнія ўласныя інтарэсы. На прыкладзе тога ж сабакі - а хоць бы ён поўнасьцю разваліўся, валяючыся ля прыпынка пад плотам у сакратаркі сельсавета - усе нармалёва ставіліся нават да смурода, таму што ён нікому ф прынцыпе не перашкаджаў. Але калі закранаюцца чыесьці ўласныя інтарэсы - чалавек літаральна ірве ўсіх і ўсё на шматкі, дабіваючыся праўды...<br />Сьмешна, але і тут збоку можа падацца, што я і да гэтага маю дачыненьне, хоць гэта абсалютна не так.<br />Людзей у брыгадах не хапае. Пакуль нашу машыну не адрамантавалі, нашая брыгада сланяецца пад шохамі. А мяне майстрыца папрасіла пакуль стаць на стол у яе брыгаду. Працую па зьменах пакуль што. Начую у сяброўкі ў інтэрнаце. Нашая кантора распаясалася. У жанчыны, якая працуе разам са мной на стале, кантора забрала кватэру. Ліля стаяла на чарзе ўжо гадоў дваццаць, а цераз яе галаву кватэру аддалі іншай, якая працуе бяз году тыдзень. Прычым гэта было зроблена настолькі груба, што нават пракурор, да якога Ліля езьдзіла, за галаву схапіўся. Разьбяруцца. Таму што праўда на баку Лілі. Але з канторы заскачыў у цэх інжынер і ўбачыў, што я разам зь Ліляй стаю на стале. Паспрабаваў быў дацапіцца, што даем тлусты слой трасты, але майстрыца махнула рукой. Я, канешне, нічога не думаю, але...<br /><br /><a name="cutid1"></a><br />цікавостка <a href="http://cp6.livejournal.com/">http://cp6.livejournal.com/</a><br />Азаренко, Азарко, Азарченко, Азарчук <br />Азар - имя собственное у мусульманских народов, арабс."помогать"; Азар-бизэр - персонаж татарской мифологии; азар - казах. "мучение", "обида"<br /> <br />гэта пры тым, што маё імя з грэчаскага - "уваскросшая" (ну, для паўнаты, імя па бацьку Аляксандраўна - зн. "народжаная ад абаронцы" :))...<br /><br /><br />цікавостка <a href="http://belbaraxolka.livejournal.com/">http://belbaraxolka.livejournal.com/</a><br /><br />Посмотри в глаза чудовищам.<br />ОППы.... ну почему они такие страшные? Сдается мне что участие в оППовском движении есть не более чем сублимация проблем личного характера... =( Соболезную.<br /><br />Знакомьтесь. ОППка Настя Азарко.<br /><br />а фатаздымка няма. Я б хацела паглядзець сабе ў вочы... :)<br /><br /> http://revalucionare.livejournal.com/46430.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/46282.html Sat, 29 Aug 2009 07:44:46 GMT http://revalucionare.livejournal.com/46282.html <a href="http://pics.livejournal.com/revalucionare/pic/0001ewe7/"><img src="http://pics.livejournal.com/revalucionare/pic/0001ewe7/s320x240" width="320" height="228" border="0" /></a><br /><br />да у-кантакаўскіх юзераў.<br /><br />Спадарства, мне задалбалася выдаляць каменты са спасылкай на розныя пахабнасьці да гэтага фатаздымка. Ён быў зроблены перад пачаткам суда, і побач са мною усяго толькі мой адвакат. http://revalucionare.livejournal.com/46282.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/45864.html Sat, 22 Aug 2009 21:39:28 GMT http://revalucionare.livejournal.com/45864.html 1. Працуючы на заводзе, я стараюся не ўлазіць у будзь-якія канфлікты. А калі і здараецца штось, дык толькі па працоўна-тэхнічных пытаннях. Гэтым жа разам міжвольна давялося зрабіцца сведкаю ў судовай справе.<br /><a name="cutid1"></a><br />Мая сяброўка Ала - жанчына, якая ўсе свае праблемы вырашае кулакамі. З аднаго боку - так і трэба. З другога даходзіць проста да абсурду, як гэта адбылося ў яе з сужыцелем. З-за пахвастанага носа ён паскардзіўся на яе "куды трэба". Ала цэлы год была на "бытавым" уліку (акурат у мой крымінальны год), пасля чаго ад яе адцапіліся. Але у нас на заводзе працуе адна крыклівая цётка, ад якой проста ўсім моташна, але ніхто не хоча мець з ёй справы. Ала з гэтаю цёткаю білася не аднойчы. Але да Лены, мусіць, так нічога і не дайшло. Зараз пачалося з таго, што напярэдадні ізноў адбылася міні-сутычка паміж дзвюмя жанчынамі і на наступны дзень Ала распавядала мне пра тое, як яна з Ленаю не размінуліся ў калідоры. Дадала, што так гэта не пакіне. Побач круцілася нашая дурнаватая Волечка, якая пра ўсё, што пачула, настрапаляла Лене. На наступны дзень, ідучны на працу, мы сутыкаемся з апошняю ля гаражоў. Лена, гарачая галава, пачала крычаць... непераказнымі словамі. Ля гаражоў было шмат людзей. і яны ўсё гэта чулі... Ала спакойна прайшла міма. Потым жа добрую гадзіну вырашала, што ёй рабіць, таму што Лена проста перагнула палку ўжо. "Цёмны" варыянт адпадаў адразу, таму што у Алы былі б праблемы. А пакідаць усё так, як ёсць - і я б не пакінула. Мы вырашылі напісаць заяву. Выклікалі міліцыю, тут жа, на заводзе, усё напісалі. Я пайшла ў сведкі.<br />Мне асабіста Лена нічога дрэннага не зрабіла. І добрага таксама. Шкада бабу, таму што мінімум 4 базавыя - гэта таксама грошы. Але калі яна не ўразумілася пасля тых выпадкаў, калі ёй кухталялі, дык хоць суд яе навучыць. Тым болей, што мне і не трэба прысутнічаць на судзе - я не атрымала позвы. Калі мне не трэба, значыць, Лена згадзілася з пратаколам, адначасова прызнала сябе вінаватай і будзе прасіць міру. Участковы быў таксама наладкаваны на міравую. Але жанчына доўга павыпендрывалася, перш, чым зразумела, што так будзе лепей і для яе - магчыма, штраф і не прыдзецца плаціць зусім. Ала ж задаволеная ўжо і тым, што справа дайшла да суда.<br />Не ведаю, ці тут факт той, што менавіта я пайшла ў сведкі...<br /><br />2. Нейк ідучы на працу я заўважыла ў траве побач з прыпынкам сабаку. Нежывога. Яго, відавочна збілі і проста адкінулі з дарогі. Сумна. І толькі. На наступны дзень сабака яшчэ знаходзіўся там жа. і ўвесь тыдзень да яго нікому не было ніякая справы. А смярдзець пачынала ужо. На другі тыдзень я не вытрымала. Спачатку прасіла нашага заводаўскага трактарыста вывезці сабаку адтуль, але ў хлапца было шмат сваіх справаў. Потым вырашыла ўсё-такі разабрацца самой. У выканкам датэлефанавацца не атрымалася, дык тэлефаную юрысту з ЖКГ, з якім не аднойчы мела гутарку падчас таго, як мяне цёгалі за налепкі.<br />На наступны дзень сабакі ўжо не было. Прычым дзяўчына, чый бацька працуе ў тым самым ЖКГ, распавяла, што з-за гэтага няшчаснага сабакі падняўся вялізны вэрхал - у гарадзейскі аддзел скінулі загад з самога цэнтра :)<br />А мяне здзіўляе іншае - акурат ля гэтага ж прыпынка жыве сакратарка гарадзейскага сельсавета Бірукова. І кожны дзень яна праходзіла каля сабакі. Я пра яе сказала юрысту, і мы сышліся з ім у меркаванні, што, відавочна, жанчыну смурод і сам сабака задавальнялі...<br /> http://revalucionare.livejournal.com/45864.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/45650.html Sat, 08 Aug 2009 20:50:02 GMT http://revalucionare.livejournal.com/45650.html <a href="http://pics.livejournal.com/revalucionare/pic/0001c5s4/"><img src="http://pics.livejournal.com/revalucionare/pic/0001c5s4/s320x240" width="319" height="240" border="0" /></a> http://revalucionare.livejournal.com/45650.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/45366.html Sat, 08 Aug 2009 20:09:19 GMT http://revalucionare.livejournal.com/45366.html Зь дзяцінства чамусьці думалася, што гэтае слова - нешта абражлівае і дрэннае... пакуль вось на тыдню не зазірнула ў слоўнік.<br />А й нічога, прышпільна, тым болей, кім толькі я ні была - і дэструктыўным элементам, і там яшчэ кім горш...<br />А вось з тым назіральнікам (коменты ў НН)я б пагутарыла... http://revalucionare.livejournal.com/45366.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/45308.html Sat, 01 Aug 2009 13:22:41 GMT http://revalucionare.livejournal.com/45308.html Капыль выклаў свае карты. Не вінаватая я - яны самі да мяне патэлефанавалі (гл. "отпуск")... І хай спадар Язьвінскі не коціць на мяне бочкі. http://revalucionare.livejournal.com/45308.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/44861.html Fri, 31 Jul 2009 08:54:04 GMT http://revalucionare.livejournal.com/44861.html 1. вось, дзе сапраўдная мошка - дык гэта матацыкліст, які гойсаў па вуліцах, там, дзе хадзіла я... потым гэты матацыкл убачыла ля гаража КДБ...<br />2. выйшла на працу - да мяне адразу з пытаньнем: што ты дзе нарабіла, бо прыходзілі з КДБ, пыталіся, дзе ты... мы ім адказалі, што паехала на поўдзень адпачываць. Прышпіл... http://revalucionare.livejournal.com/44861.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/44695.html Tue, 28 Jul 2009 20:45:12 GMT http://revalucionare.livejournal.com/44695.html Кава "Чорнае зерне". Зроблена ў Афрыцы. Расфасавана ў Беларусі. П'ючы гэтую каву акунаешся ў смак сапраўднага сафары...<br /><br />Таму што вельмі рэдкае і ўвесь час знікае, пакуль яго знойдзеш...<br /><br /><a href="http://pics.livejournal.com/revalucionare/pic/0001b245/"><img src="http://pics.livejournal.com/revalucionare/pic/0001b245" width="114" height="142" border="0" /></a> http://revalucionare.livejournal.com/44695.html public 1 http://revalucionare.livejournal.com/44490.html Tue, 28 Jul 2009 15:15:39 GMT http://revalucionare.livejournal.com/44490.html Шкада, не было з сабою ні аднае налепкі, бо ўзнікла моцнае жаданне пакінуць ім “памяць” пра Нясвіж. <a name="cutid1"></a>Думаючы, што ўвечар да іх проста не дадуць падыйсці, я вырашыла яшчэ раз прыйсці на плошчу праз колькі гадзін – патрэбна было збегаць дадому. Не паленавалася. Збегала. Але той джып ужо зваліў. Не ведаю, куды. Ну, і добра, бо існавала магчымасць крутых (як сам джып) праблемаў. А да нас прыехалі з-за мяжы сваякі. Не буду казаць, адкуль менавіта – маем шмат. Яны прыяжджаюць раз у пяць гадоў. А таму, што маміна мама жыве ў Капылі (супадзенне гэта ці не, але так вось атрымалася), то трэба было ехаць туды – і я вырашыла, што лепей на колькі дзён зраблю перапынак у акцыях... Нашую радню параскідвала па ўсёй Беларусі, закінула і за яе межы. Мы збіраемся ўсе разам не так часта, як хацелася б...<br /><br />Мая мама родам з Усходняй Беларусі, бацька – з Заходняй. І хоць даўно ўжо нашая краіна – адзіная цэлая, але розніца і паміж звычаямі, і паміж людзьмі дагэтуль адчуваецца. Смешна, але так здарылася, што мама – адна з яе вялікай сям’і, хто выйшаў замуж на бліжні Захад. Нам так і сказалі – госці з Заходняй Беларусі... Жартам, канешне, але ў кожным жарце ёсць доля жарта, і, дарэчы, у гэтым годзе роўна семдзесят гадоў, як адбылося аб’яднанне тэрыторый Заходняй і Ўсходняй Беларусі. Аб’яднанне праходзіла шляхам крывавага гвалта, раскулачвання, катаванняў. У Нясвіжскім раёне яшчэ дагэтуль стаяць абарончыя збудаванні, даўно з’імшэлыя, а ад таго яшчэ больш узрушныя сваёю маўклівасцю. І даволі шмат гісторый, якія мне так хочацца выцягнуць на свет, але для гэтага патрэбна разварушыць заспаныя магілы... Разбураныя некалі межы існуюць і на сённяшні дзень. У саміх людзях, ва ўкладзе нашага жыцця. Супярэчнасць двох розных бакоў аднае краіны, якую самі таго не ведаючы, стварылі мама і тата, з кожным годам усё больш праяўляецца ўва мне. Да, я заходніца, манархістка, нацыяналістка... але я не магу ісці супраць камуністаў – шмат у чым я з імі згодна. І гэтая супярэчнасць вымушае мяне стаяць пасярэдзіне, у самым цэнтры, на самым версе барыкадаў... Цяжка, балюча, складана, але інакш немагчыма.<br /><br />А ў панядзелак быў Дзень Незалежнасці. Вырашаю гэтым днём паставіць канчатковую кропку ў акцыях. Задача – пранесці на плошчу сцяг. Вялікі сцяг. Акуратна згарнуўшы, каб не прыхіляць лішнюю ўвагу заўчасна, іду па вуліцы. Дайшла амаль да самае плошчы. І – на куце сутыкаюся з міліцыянтамі. У пастарунак прайшліся пехам, разгарнуўшы палотнішча (я яго загадзя прымацавала да дрэўка), па горадзе.<br />Доўга сядзелі, вырашалі, што рабіць. Здаецца, гэта была апошняя кропля... Я, канешне, разумею, што зайгралася, але што я магу зрабіць, калі ў нас у выканкаме сядзяць тупагаловыя дзядзькі. Хтось там казаў, што сцягі – гэта бязвіннае дзіцячае балаўніцтва, але за іх можна атрымаць па самае нельга. Так і здарылася. Толькі атрымала не я. Але пазбаўляць прэмій людзей толькі за тое, што не пабегалі за мной – гэта жорстка, няправільна, груба і злосна. Дарэчы, ведаю, што ізноў будуць кпіны ў некаторых – маўляў, чо ты лазіш па начох, днём усё гэта трэба рабіць. Але па-першае, гэтым часам у асноўным гуляе моладзь. А па-другое, удзень я залежу ад тых, хто залежыць ад мяне. Мае сцягі нікому не перашкаджалі. І нікому шкоды не прыносілі, але калі б я вырашыла ўсё гэта рабіць удзень – усім, літаральна ўсім у горадзе было б шмат і шмат горш...<br />Сцяг на Дзень Незалежнасці быў апошняй кропляй цярпення міліцыянтаў. Вырашалі і думалі, думалі і вырашалі... Просьбы, якія пераўтварыліся ў пагрозы. Пагрозы, якія былі ў паўкроку да пераўтварэння ў рэальнасць. Абяцанні, якія спраўджваліся ўжо зараз...<br />Праз дзве гадзіны прыдумалі. Пасля доўгай-доўгай размовы з усімі просьбамі, пагрозамі і абяцаннямі, міліцыянты дастаюць аркуш паперы і кладуць асадку.<br /><br />- Пішы распіску, што ты так больш рабіць не будзеш... ілі мы пішам рапарты і направленіе в суд, і твой отпуск падаўжаецца на невызначаны тэрмін.<br /><br />Прадыктавалі. Але я ўнесла сякія-такія змяненні, з чаго і атрымалася такая вось<br /><br />Распіска.<br /><br />Я, Азарка Настасся Аляксандраўна, абавязваюся не разлепліваць на непрызначаных для гэтага месцах налепкі і іншыя матэрыялы агітацыйнага зместа, а таксама там жа не развешываць сцягі бел-чырвона-белага колера ў горадзе Нясвіжы, маім любімым горадзе.<br /><br />28.07.09г. (подпіс) Азарка Н.А.<br /><br />Інфармацыйныя тумбы чапаць ніхто не забараняў. І прызначаныя для сцягоў месцы застаюцца ў карыстанні таксама. Гэта ўжо трэйцяя па ліку распіска за апошнія гады. Першую пісала, калі прыпынялася крымінальная справа ў 2006 годзе – яна была патрэбна следчаму. Другая – чыста сардэчнае прызнанне – была напісаная пасля шмону на офісе ў Менску: без яе зачынілі б, а я толькі пачала расхажвацца пасля гіпса. Гэтая распіска, я не ведаю, каму яна патрэбна і для чаго. Як і тое, колькі іх будзе яшчэ, гэтых распісак...<br /><br />Адпусцілі.<br /><br />Гэта не справаздача накшталт “як я правяла лета”. Справаздача вымушае фотаздымкаў. Калі яны вам патрэбны – пытайцеся ў гэбэшнікаў, якія адпачывалі ў Нясвіжы (кожны вечар праходзячы паўз гэтую кантору, прыкмячала машыны, людзей, што тусаваліся на тэрыторыі, прычым акурат у той час, як я ішла па вуліцы – і потым у горадзе. Шкада, не зірнула на нумарны знак машыны, дарэчы, майго ўлюбёнага серабрыстага колера, калі чалавек спрабаваў мяне “падцапіць” – мусіць, і ён быў сярод іх...). У “дабраахвотнікаў”, якія цікавалі. У міліцыянтаў, якія каталіся. У нясвіжцаў, якія назіралі...<br /><br />Гэта не сродак самарэкламы, як спрабуе ўсе мае дзеянні выставіць выканкам – маўляў, дзяўчына дабіваецца вядомасці. Як хтосьці тут сказаў, мяне ведаюць ажно ў Брэсце... мне не патрэбна такая вядомасць, таму што яна бездапаможная...<br /><br />Я не атрымліваю за гэта грошы ад заакіянскага дзядзькі Сэма. Я проста раблю сваю справу. Раблю ва ўмовах крызіса, калі нікому больш нічога не патрэбна. Раблю, як умею.<br /> http://revalucionare.livejournal.com/44490.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/44129.html Fri, 24 Jul 2009 11:35:56 GMT http://revalucionare.livejournal.com/44129.html Затое дзяўчаты патэлефанавалі – хто бліжай да завода жыў – далі грошы. Адразу ўсё – і за чэрвень заробак, і адпускныя за ліпень. Не затрымліваючы. Не цягнучы да апошняга дню. Усё-ткі я свайго дасягнула.<a name="cutid1"></a>І вырашыла апошні раз прагуляцца па вуліцы. У мяне заставаліся яшчэ плакатаў і стужак (пасля таго, як атрымала фтык за сцяжкі, якія мацавала з недахопу іншага прыстасавання на вішнёвыя галінкі – калі прыдумаюць судзіць, то здолею і без адваката даказаць, што дрэваў я не ламала, а скрарысталася спілаваным матэрыялам – я вырашыла, што лепей будзе вывешваць бел-чырвона-белыя стужкі – гэта больш бяспечна, таму што ні да чаго не прыцэпяцца, акрамя як вывешванне забароненай сімволікі). Таму я прайшлася па горадзе і па інфармацыйных тумбах. Калі вывешвала стужку ля выканкама – выбег раз’юшаны ахоўнік, але не стаў мяне даганяць – яму забаронена пакіданне тэрыторыі. Я ж спакойна сышла з плошчы, нават не зірнуўшы на гэтага чалаквека. Ля інфармацыйнай тумбы, чытаючы мой плакат, стаўпілася крыху людзей. Вось гэтага я і дабівалася на працягу апошніх дзён. Так што і гэтая мая мэта была дасягнута. Але на пакінуты нумар тэлефона ніхто не адгукнуўся.<br /><br />Таму што злавілі. Я толькі дайшла да музея, вяртаючыся дадому. Сыходзячы з плошчы нос у нос сутыкнулася з “мошкаю” – аказваецца, у службе аховы яшчэ ёсць такія, хто мяне не ведае ў твар – цудоўна! І, не спяшаючыся, рушыла ўжо дадому, але акурат на паўдарозе затрымалі (музей знаходзіцца роўна пасярэдзіне на шляху паміж плошчаю і маёй Рудаўкай). Гэты міліцыянт з дэпартамента аховы падхапіў майго участковага, каторы, вядома, ведаў мяне ў твар. Атрымалася амаль як тады, калі наш злы і страшны прапар яшчэ не быў такім злым, але паспрачаўся ў мусарне на дзве бутэлькі сапраўднага французкага каньяка, што менавіта ў гэты вечар я буду затрыманаю. Спецыяльна пракаціўся па ўсёй вуліцы і злавіў мяне акурат ля паварота да майго дому... Цяпер жа Дзяніска адказаў на маё пытанне – што яму патрэбна – абсалютна лагічна: не аддзьмухацца на дыване ў начальніка за тое, што мяне не затрымаў. Але вось тут узнікла праблема – затрымаць мяне затрымалі, але што рабіць далей? Праехаліся па ўсіх тумбах – плакатаў ужо не было. Хтось садраў і без дапамогі міліцыянтаў. Праехаліся па ўсіх сценах – я там не вешала і плакатаў, канешне, не знайшлі. Праехаліся па ўсёй плошчы – не даставала толькі клеткі, таму што ўсе, хто ў той момант знаходзіўся на плошчы ўбачылі, што я сяжу ў машыне. Дзяніска сказаў, што будзем катацца да тога часу, пакуль не знойдзем хоць адзін плакат. Але не знайшлі. Прывезлі ў пастарунак, яшчэ раз стэлефанаваліся з ахоўнікамі выканкамаўскіх будынкаў, з “дабраахвотнікамі” – плакат знайшоўся – каторы быў ля выканкама. Але другі – я сама не ведаю, хто яго садраў і навошта. Мухін учыніў падставу – тыпа я выказваюся нецэнзурнымі словамі – і хацеў было зачцыніць мяне ў падвале, але участковы пасмяяўся і адпусціў, папярэдне узяўшы тлумачальную. Дзяжурныя ўзялі таксама з мяне слова гонару, што гэтаю ноччу я не буду больш нічога рабіць і адпусцілі дахаты.<br /><br />У пятніцу я выйшла ў горад днём – чыста патраціць свае грошы... і зразумела, што гэта быў за вялізазны фтык – у Нясвіжы знаходзілася дэлегацыя з Расейскага МУСа: выканкам гуляў, а на плошчы на паркоўцы знаходзіўся джып, рэальны джып МУСа Расіі. Тут жа ўзнікла жаданне зрабіць яшчэ адну справу, але сумневы, сумневы і яшчэ раз сумневы... Сябры, калі я дацаплюся да гэтае машыны – гэта будзе не занадта? Я не хачу міжнароднага скандалу, асабліва ў тых умовах, у якіх я зараз знаходжуся – фактычна, поўная ізаляцыя, і ў выпадку чаго, ні адваката, ні праваабаронцы я тут не ўбачу стопудова... <br /> http://revalucionare.livejournal.com/44129.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/44031.html Thu, 23 Jul 2009 15:51:13 GMT http://revalucionare.livejournal.com/44031.html Чутно было шмат. Сумна толькі зрабілася ад таго, што тое, што я пачула, зыходзіла не ад дарагога мне чалавека. Дарагі мне чалавек мяне не зразумеў. <a name="cutid1"></a>Дзякуй яму хоць бы за тое, што ён, ведаючы маё складанае становішча з грашыма, пастараўся зрабіць усё магчымае, каб гэтыя выпадковыя затрыманні не выліліся ў штосьці горшае, але ён мяне не зразумеў... Як не зразумеў і той, хто быў мне не менш дарагі... Цяжка зазначыць, хто зараз быў на якім баку барыкадаў, але гэтыя два чалавекі, з-за якіх у мяне проста разрываецца сэрца, знаходзяцца на супрацьлеглых пазіцыях. І тое, што я пачула – вялікая таямніца. Якая вымушае мяне не прымаць ніводны бок, а знаходзіцца паміж імі. На самым шляху трасіруючых куляў.<br /><br />Тое, што я пачула – Казка Венскага Леса, якая датычыцца нас усіх і Беларусь у цэлым... Але яшчэ не той час, каб усё пераўтварыць у агульнадаступную інфармацыю... Яшчэ зусім не той час, але ён ужо блізка. І я крышачку памаўчу, таму што зараз любое слова, якое калі б там ні было сказана мною, можа быць выкарыстана не толькі супраць мяне, але і супраць іншых людзей. <br /><br />У наступны вечар на аўторак я расцяжку ўсё-такі павесіла. Выйшла сабе спакойна, нікім не затрыманая дайшла да плошчы і павесіла. Спакойна сышла сабе дахаты. <br />На гэтым бы і скончыць зацяжную акцыю, але тут жа ў галаву прыйшла думка пашырыць расцяжку, да кожнага пункта прывесіўшы тлумачэнні:<br /><br />Бел-чырвона-белы сцяг – найвялікшы беларускі сімвал. Гэта – сцяг Ісуса Хрыста. Знак перамогі над злом, нянавісцю і смерцю, калі Хрыстос уваскрос. Яго пачалі выкарыстоўваць як сімвал усяго хрысціянства ў Сярэднявечнай Еўропе. З цягам часу – на ўсёй еўраатлантычнай прасторы ў Старым і Новым Свеце. Вялікабрытанія, Швецыя, Нарвегія, Фінляндыя, Грузія, Данія, Швейцарыя, Ісландыя маюць сёння сцягі, утвораныя паводле розных камбінацыяў асноўнага Сцяга Хрыста. На Беларусі – Сафійскі сабор з бел-чырвона-белае муроўкі. Бел-чырвона-белая “Пагоня” ў ВКЛ. Грунвальдская бітва ў белых харугвах з чырвоным крыжам. Бітва пад Воршай – бел-чырвона-белыя сцягі на піках у вершнікаў. На каталіцкіх і уніяцкіх святынях – Сцяг Уваскрасення. Праваслаўныя патрыярхі – з абавязковаю бел-чырвона-белаю паласою ў рызах... “Пагоня” – адзін з галоўных беларускіх сімвалаў. Вершнік з мячом ляціць наўздагон захопнікам. Рух, імкненне, ідэал волі і рашучасці, вобраз духовага пачатку. Сімвал Духа, справядлівасці і свабоды. Рушанне супраць цемры і прыгнёту.Адмена нацыянальных сімвалаў, замена на савецкі чырвона-зялёны крыж з арнаментам і савецкі герб – вяртанне да часоў тэрора і нянавісці. Чырвона-зялёнае палотнішча здаўна выкарыстоўваюць у пахаванках нябожчыка. А арнамент мае гэткае ж значэнне: выява ромбаў з загнутымі праменчыкамі – сімвал смерці...<br />Юрый Мікалаевіч Захаранка, міністр Унутраных Спраў Беларусі – у 1999 годзе знік пры трагічных акалічнасцях, расстраляны. <br />Анатоль Сцяпанавіч Красоўскі, беларускі бізнесовец і навукоўца – у 1999 годзе знік пры трагічных акалічнасцях, пра ягоны лёс нічога не вядома. <br />Генадзь Дзмітрыевіч Карпенка, беларускі навуковец і палітык – у 1999 годзе чалавек з моцным здароўем раптоўна памірае ад крывацёка ў мозг. <br />Віктар Аляксеевіч Ганчар, палітык – у 1999 годзе знік пры трагічных акалічнасцях, на дадзены час нічога пра лёс невядома. <br />Зміцер Аляксандравіч Завадзкі, беларускі журналіст, тэлевізійны аператар – у 2000 годзе знік пры трагічных акалічнасцях, афіцыйна прызнаны памерлым.<br /><br />Перапрацоўчыя прадпрыемствы краіны дагэтуль выкарыстоўваюць састарэлае абсталяванне савецкіх тэхналогій, якое даўно патрабуе рамонту. Гэта прыводзіць да невыканання плану працы. Гэта ж адбываецца і ў іншых сферах прмысловасці Беларусі. “Сіліконавая даліна” – чарговы фарс, прызначаны для стварэння выгляду забяспечанасці краіны, у той час, як асноўныя вялікія і малыя прадпрыемсты развальваюцца на рэшткі.<br />Супрацоўніцтва з такімі краінамі трэйцяга свету як Зімбабва не прыводзіць ні да чаго. Для супрацоўніцтва з краінамі Еўропы патрэбна выканаць шэраг патрабаванняў, да чаго Беларусь яшчэ не падрыхтавана. Расія ж патрабуе ад нашай краіны не супрацоўніцтва, а поўнай залежнасці – на тэрыторыі гэтай дзяржавы знаходзяцца не толькі газа і нафта, неабходныя нам для існавання, але і асноўныя заводы, якія спецыялізуюцца на выпуску запчастак да перапрацоўчых станкоў прадпрыемстваў Беларусі.<br />Беларуская мова – унікальная. Мілагучная, вытанчаная, звонкая, паводле спеўнасці другая ў Еўропе пасля італьянскай, з той празрыстай мяккасцю, якая так бракуе цвёрдай расейскай, прасякнутая еўрапейскай далікатнасцю і налітая славянскай сілай – створана для словаў любові. Сучасная беларускамоўнасць – безумоўная прыкмета эліты. Нават больш – гэта сама культурнасць. Гаворыш – значыць, пісьменнік, настаўнік, палітык. Інтэлігент. Але не так усё проста. Беларускамоўныя школы зачыняюцца. Тэлевізія прасякнута расейскамоўнай прадукцыяй. Сучаснае пісьменства – расейскамоўнае. Дзяржаўныя дакументы – на расейскай мове... Заняпад беларускай мовы можа прывесці да знікнення беларусаў як нацыі.<br />Беларускамоўныя незалежныя папяровыя выданні зачыняюцца. Вяртанне ў шапікі “Народнай Волі” і “Нашай Нівы” – блеф лібералізацыі. Газеты засталіся недасягальнымі шырокаму колу чытачоў.<br />Чаго хочуць простыя людзі? Жыць, выхоўваць дзяцей, мець дастойную працу і дастойны заробак. Законапраекты апошняга часу скіраваны на ўскладненне жыцця простых людзей. Прынцып “аднаго вакна” – далёка не аднаваконны... звычайны чалавек як хадзіў па інстанцыях, так і працягвае хадзіць. <br />Адмена ільготаў – яшчэ адзін прыклад неэфектыўнага законапраектавання. <br />Скасаванне ільготаў ліквідатарам Чарнобыльскай аварыі – здзек над гісторыяй і героямі. <br />Скасаванне ільготаў удзельнікам ганебнага інтэрнацыянальнага узброенага канфлікта ў Афганістане – непавага да ваяроў. <br />Скасаванне ільготаў бюджэтнікам (медыкам і педагогам) – абыякавасць да здаровай і культурнай нацыі. <br />Скасаванне ільготаў праваахоўнікам – плявок у бок тых, хто стаіць на ахове Радзімы і кожны дзень рызыкуе сваім жыццём дзеля свайго народа. <br />Скасаванне ільготаў дзецям, якія не дасягнулі працаздольнага ўзроста – ганьба рэжыму! Знешне дзяржава кіруецца на паляпшэнне дэмаграфічнага ўзроўня, але знутрана адбываецца наадварот. Сем’і, у якіх выхоўваюцца тры і больш дзяцей, апынуліся ў катастрафічным становішчы.<br /><br />Моладзь, якая не згодна з тым становішчам, у якое яна патрапіла – знікненне нацыі, растрата культурных каштоўнасцей, немагчымасць выказаць сябе асобай, шукае самастойныя вырашэнні праблемаў. Шукае цывільна, зберагаючы нацыянальныя традыцыі, патрабуючы ад уладаў звярнуць увагу на будучыню Беларусі. Менавіта для моладзі быў прыдуманы Артыкул 193-1 Крымінальнага Кодэкса – рэпрэсіі і ціск на апазіцыйнапрыхільную частку насельніцтва. Крымінальныя пераследы палітычнага характара ўзмацніліся перад прэзідэнцкімі выбарамі’2006 і працягваюцца на сённяшні дзень.<br />Дзякуючы гэтаму сумнавядомаму Артыкулу, сёння немагчыма стварыць незалежную партыю і арганізацыю. “БРСМ” жа і “Белая Русь” дзейнічаюць на прымусовым прыхіле чальцаў.<br />Судовая сістэма дзяржавы павінная быць нейтральнай і незалежнай ад якога б там ні было дзяржаўнага ладу. Кожны чалавек роўны перад законам і кожны чалавек роўна адказвае за здзейснены ўчынак. Аднак на сённяшні дзень суддзі прызначаюцца вышэйшымі ворганамі кіравання. Сёння судовая сістэма накіравана на пераслед апазіцыйнапрыхільных людзей.<br />Выбарчая сістэма краіны, якая павінна быць нейтральнай, зрабілася недасканалай і залежнай ад кіруючых ворганаў кіравання. На палітычную дзяржаўную арэну не дапускаюцца апазіцыйныя палітыкі, праводзіцца мацнейшы чорны піяр у дачыненні да апанентаў улады, забараняецца ўсякая інфармацыя пра дзейнасць апазіцыйных рухаў. Выбарчыя вынікі падтасоўваюцца ў карысць кіруючых ворганаў.<br />Гульні з правамі прадпрымальнікаў, заціск іх у рамкі падаткаў і татальнага кантролю, жорсткая умова адмовіць у забеспячэнні працоўным месцам іншага чалавека акрамя чальца ўласнай сям’і прывялі не толькі да пагаршэння ўласнай дастачы гандляроў (калі ўся сям’я вымушана займацца агульнай справай і не мае іншых сродкаў для пражыцця), але і да пагаршэння беспрацоўнага становішча краіны, калі чалавек не можа кудысці ўладкавацца на працу. Задуха падаткамі прывяла да фактычнай неканкурэнтаздольнасці якаснага тавара з дзяржаўным шырпатрэбам. Гандаль правамі прадпрымальнікаў прывялі на лаву падсудных Мікалая Аўтуховіча – чалавека, які, маючы сродкі, дапамагаў дзіцячым дамам і займаўся дабрачыннай дзейнасцю. З лютага месяца 2009 года яго зачынілі па падазрэнню ў тэрарызме і зараз прадпрымальнік чакае прысуду на надуманай справе.<br />Карупцыя, уседазволенасць і разгул хабарніцтва прывялі да таго, што шмат высокапастаўленых галоў паляцелі са сваіх пасадаў з-за грызні за месца пад сонцам у вышэйшых колах улады.<br />Наша краіна мела ўсе магчымасці абмінуць сусветны крызіс. Але неэфектыўнае размеркаванне эканомікі краіны, грыбны рост лядовых палацаў і аграгарадкоў, татальная латарэізацыя насельніцтва (латарэя адносіцца да азартных гульняў і папулярызацыя яе, асабліва сярод дзяцей, – грубейшы крок замбіравання людзей) – прывялі да разгула сусветнага крызіса на тэрыторыі Беларусі. <br /><br /> Што я ў ноч на сераду і зрабіла. На плошчы, спакойна дайшла, ні на кога не пазіраючы, павесіла і сышла. <br />Патрэбна было закругляцца. Як у тым кіне – “чуствую, я всігда чуствую...” Душа ўжо была здаволенаю... Прабачце, але курсаў я не наведвала і ў семінарах не ўдзельнічала, якія б вучылі, як заканчываць пачатае. У ноч на чацвер выйшла. Думаючы пра тое, што яшчэ заўтрашняя ноч – і ўсё, трэба ставіць кропачку. Маленькую. Прайшлася па інфармацыйных тумбах... Але ў гэты вечар дзяжурыў прапар. Сённня ён быў яшчэ больш злосным, чым тады. <br /><br />- Ну, фсё, севодня я буду біць, гдзе што зрабіла?<br />- Нідзе нічога.<br />- Не абманывай, я найду – цібе жэ хужэ будзет, гдзе што зрабіла, ішчо раз спрашываю?<br />- Нідзе нічога я не рабіла.<br />- Та ні нада, – з ім быў старшы сяржант. – Каб ты і нічога не рабіла, нікагда не паверым. Лучшэ прізнавайся сразу.<br /><br />Заехалі з імі у нейкі завулак, прапар дастае сваю дубінку і падносіць да майго твару:<br /><br />- Гаварі, ..., гдзе што зрабіла!<br /><br />Я, канешне, не баюся хамячкоў, але быць бітаю за такую дробязь – прабачце, гэта не гераізм. Праехаліся па тумбах, міліцыянты садралі плакаты.<br /><br /> У пастарунку узялі тлумачальную і напісалі рапарты. Выграблі ўсе кішэні... Усе былі злоснымі. Начальнік мусарні атрымаў вялізазны фтык за мае шпацыры, і гэты фтык скаціўся ўніз па лесвіцы, дайшоўшы да мяне. Было дадзена распараджэнне разабрацца са мною, і я прасядзела ў пастарунку добрую гадзіну, не ведаючы, што са мною будзе, таму што хацелі зачыніць усё ж такі. Але дзякуй Богу, маёр Конеў быў таксама ў адпуску, а ён бы сваё не прамінуў. Адпусцілі і на гэты раз. У чацвер прасядзела ўсю першую палову дня дома, таму што патэлефанавалі і загадалі чакаць бізуна. Але так ніхто і не з’явіўся.<br /> http://revalucionare.livejournal.com/44031.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/43712.html Tue, 21 Jul 2009 07:16:25 GMT http://revalucionare.livejournal.com/43712.html Наступны вечар была субота. У сувязі з выходнымі мусара занялі ўсе пазіцыі каля клумбачак і на скрыжаваннях. Да плошчы не падысці. Ладна, нейк прабралася-такі. На інфармацыйныя тумбы навешала крыху інфармацыі. На гэтым і задаволілася б, калі б не паганыя бабулькі. Падыйшлі, спыталіся, чаго гэта я раблю. Я й кажу – інфармацыя прымеркавана да 15-годзьдзя прэзідэнцтва. Ах, як яны раззлаваліся! <a name="cutid1"></a>Сарвалі з вялізнаю нахабнасцю паперы. Змялі іх ды яшчэ на ашфальт кінулі. І пазіраюць на мяне з пачуццём выкананага доўга. Я спакойна так пытаюся:<br /><br />- І што гэта вы робіця?<br />- Зрываем, каб ты не вешала! Што эта ты дзелаеш? <br />- Я то нічога не раблю, а вось вы сметнічаеце. Падыміце паперу, калі ласка.<br />- Ха-ха! Січас мы вызавем міліцыю, абнаглела тут!<br />- Выклікайце.<br />Бачучы маю слановую спакойнасць, жанчыны ўсё-такі паднялі паперы, але не выкінулі іх, а забралі сабе пачытаць.<br />- Не пазволім табе трогаць нашага бацьку!<br />- Ваш бацька? – я дазволіла сабе пасмяяцца. – Ён вас нарадзіў?<br />- Да, ён нас радзіў, а цябе хто?<br />- А мяне мае мама і папа.<br /><br />Мне яны надакучылі. Самі не ведаюць, што робяць. Мне старшыня адміністрацыйнай камісіі сам дазволіў вешаць на інфармацыйных тумбах, але калі гэта аднабаковы дазвол, то я так не гуляю. Я сышла, махнуўшы на гэтых паганых бабуляк рукою, але потым яшчэ раз вярнулася і ўсё-ткі нацапіла другі раз. Потым яшчэ і трэйці. Плошча рассасалася паціху, калі я вырашыла ўпрыгожыць уваходы ў адміністрацыйныя будынкі. У “дабраахвотнікаў” скончыўся “працоўны дзень”, і ўбачыўшы мяне, яны так і сказалі:<br />- Апаздалі, рабочый дзень кончылся...<br /><br />А мне то што з гэтага? Мне патрэбна было патрапіць на плошчу. І я патрапіла. Навязала апошнюю стужку ля выканкама і сышла спакойна сабе. Міліцыянты бачылі, але не чапалі. Далі мне пагуляць, пасля таго, як учора накухталялі. Калі б засталіся меціны – пайшла б іх знімаць, але ніякіх нават слядоў.<br /><br />У нядзелю планавала заканчэнне акцый. Тыдзень – добра. Заключыным рухам павінная была зрабіцца расцяжка такога тыпу:<br /><br />15 ГАДОЎ ТЭРОРУ ліквідацыя нацыянальнай сімволікі ізаляцыя на міжнароднай арэне знікненне палітычных апанентаў неэфектыўнасць заканадаўчай сістэмы залежнасць судовай сістэмы карупцыя ў вышэйшых колах улады палітычныя пераследы моладзі адставанне ў сферах тэхналогій фабрыкацыі ў выбарчай сістэме АДМЕНА ІЛЬГОТАЎ Бядотнае становішча культуры,мовы,школы гандаль правамі прадпрымальнікаў ліквідацыя незалежных смі кантроль партый і арганізацый КРЫЗІС што будзе далей? ХОПІЦЬ! <br /><br />Планавала павесіць на плошчы. Не далі дайсці. Злавілі напаўдарозе, хоць я была ўжо супакоеная тым, што некалькі разоў, пакуль ішла, праехаліся “мошкі” і не затрымалі, але толькі пачала падыходзіць да плошчы – от табе і на. Завезлі ў пастарунак. На гэты раз тлумачальнай не бралі – адразу рапарт, пратакол затрымання і ізымання. Але папярэдне спыталі, ці буду я аддаваць дабраахвотна сваю расцяжку? Канешне, не! Я цэлы дзень на яе ўгрохала, і проста так аддаць? Фіг з два! Але адпусцілі. Мой участковы акурат дзяжурыў (які ў Дзень Волі катаў мяне і ў кансультацыю, і ў пракуратуру, і потым яшчэ ў сталоўку завёз), не захацеў скідаць у падвал. Пагутарыў. <br /><br />- ...Вывесці бы цябе ў чыстае поле, паставіць бы да сцяны і расстраляць...<br />- Адкуль у чыстым поле сцяна? – смяюся.<br />- Дык у тым уся і справа, - смяецца таксама. – Дзесяць гадоў расстрэла па два разы на дзень...<br /><br />Наказаў прыйсці заўтра на разбіральніцтва. Схадзіла, але не ад самага ранку, як прапаноўвалася, а пасля абеда – доўга думала, ці трэба... Урэшце, сумленне замучыла і з’явілася. Атрымала фтык. І сышла. Магла і забіць, канешне, але патрэбна было яшчэ і даведацца, што там у іх чутно...<br /><br />Я ўсё роўна зраблю тое, што павінна зрабіць. Мая ўпартасць, з якое там у некага зайздрасць... http://revalucionare.livejournal.com/43712.html public 0 http://revalucionare.livejournal.com/43421.html Sun, 19 Jul 2009 06:58:07 GMT http://revalucionare.livejournal.com/43421.html - Дзевушка, січас же забірыце свой флажок і уйдзіце, ілі я сам завіду вас ф міліцыю!<br />- Вас гэта хвалюе? – наіўнымі вочкамі я зірнула на хлапца, які сядзеў на лавачцы, побач зь якою была клюмба. – Паспрабуйце.<br />І перайшла да наступнай. На трэйцюю запар ноч горад прачнуўся. Цікава было назіраць за рэакцыяй нясьвіжцаў. Тыя хлапцы, што каталіся на машынах, з інтарэсам назіралі. Моладзь жа, што адпачывала па лавачках, не хацела нічога, акрамя піва і адпачынку. Адна дзеўчына тут жа ўзяла мабілу:<br />- Тут какая-та флажкі раставляіт...<br /><a name="cutid1"></a> Але я ўжо прайшлася па ўсіх клюмбах і сышла з плошчы. Перачакала, пакуль мошка праедзе крыху наперад і мяне ад яе схаваюць кусты – я не нахабная, “пасадзіла” апошнія два, якія ў мяне заставаліся ў гэты вечар, і спакойна сышла дахаты. Усё ішло як трэба, ціха і мірна.<br /><br />Да, забыла сказаць, гэтыя сьцяжкі – ня проста так. Штодзённая акцыя салідарнасьці. Дакладней, штовечаровая. І ўвечар штомесяцовага дню салідарнасьці таксама яна была зроблена. Дзіўна, але ў чацьвер на плошчы было мала людзёў (у параўнаньні з папяррэднімі вечарамі). У асноўным кучкаваліся. І назіралі. Ля Ратушы стаяла мошка, таму я вырашыла асабліва не нахабнічаць і не дайшла да яе якіх-небудзь тры клюмбы. Затое ўпрыгожыла клюмбачкі перад выканкамам. За мною хадзілі гэтыя, “дабраахвотнікі”. Адзін аднаму заўважыў:<br /><br />- Ахрана, называецца, спіць як заўсёды...<br /><br />Ля мошкі стаяў міліцыянт, абапёршыся на яе, і лыбіўся. Я ледзь не памахала яму ручкаю. Здаецца, гэта быў Міцяй. Але сышла сабе спакойна дахаты. За мною яшчэ крыху пакаталіся, праваджаючы. І ўсё было спакойна.<br /><br />Але ў наступны вечар зьявіўся злы і страшны прапар. І сапсаваў усю маліну. Толькі выйшла на плошчу...<br /><br />Дарэчы, апошнім часм проста альбо зрабілася залішне падазронаю, альбо ў мяне ўжо манія якая. Пакуль ішла па вуліцы, дацапіўся нейкі чалавек. Можа, быў нецьвярозым, можа, толькі рабіў выгляд. Хлапцу са словаў ягоных сямнаццаці не дасі - з выгляду старэйшы. Але сказаў, што малалетка – хай так і будзе. Папрасіў паказаць яму, дзе вакзала (у 11 ночы, ня ведаю, што ён там хацеў на тае вакзале, бо апошні аўтобус сышоў на пачатку дзевятае гадзіны, а хлапец сказаў, што сам са Слуцака. Прашу мяне прабачыць, але пасьля здарэньня на нашым заводзе з удзелам слуцкачоў, я іх крыху не паважаю, хаця ў гэтым горадзе мае сваякі жывуць...). Правяла, паказала прамую дарогу, ён яшчэ нешта спрабаваў высьветліць, што будзе, калі мусара дацэпяцца. Але мы стаялі акурат ля Ратушы, дзе стаяў патруль, ад якога проста ўжо несла нецярплівасьцю. Я разьвіталася з хлопцам і мы разышліся ў розныя бакі – ён у бок вакзалы, я ў бок плошчы. Ня ведаю, як ён, але я не прайшла і дзесяці крокаў. Дарэчы, калі б не ён, то мне было б яшчэ нашмат горш... можа, гэта быў анёл, які перадухіліў непрыемнасьці, бо сустрэў мяне акурат ля клюмбачак, дзе я яшчэ не пасьпела высадзіць сьцяжкі... Вырулівае адна з мошак, падкатвае. Праз адчыненае вакенца прапар бяз лішніх словаў паказвае пальцамі, каб ішла да яго. Хацела была крутануцца – няма мне патрэбы яшчэ да яго падыходзіць – але прапар ужо быў злосным. Размазаў бы па ашфальце, калі б не паслухалася. Падыйшла. А ён – цап за каўнер і прыпёр да машыны. Старшына, які сядзеў побач, выйшаў і перахапіўшы мяне за локаць, адчыніў дзьверцы. Не заставалася нічога іншага, як сесьці ў машыну.<br /><br />... Далей ішла плынь непераказных выразаў, прычым прапар прыгразіў:<br /><br />- Еслі я увіжу, што гдзе-та есць хоць адзін – табе мала ні пакажацца.<br /><br />Дзякуй Богу, я не пасьпела. Бо ён не жартаваў.<br /><br />У пастарунку сустрэлі так, нібыта не каля паўгады апошні раз бачыліся, а толькі ўчора. І – мае даражэнькія маёры... Давялося закрыць далонямі вушы... Не таму, што моцна крычалі. А для таго, каб зьберагчы іх ад аднаго зь іх. Дзякуй, што хоць стрымаўся, каб зусім па сьценцы не размазаць. Узялі тлумачальную. Прывезьлі дахаты. Адпусьцілі. <br /><br />Фіг з два я ім падпарадкуюся. Акцыі яшчэ ня скончаны.<br /> http://revalucionare.livejournal.com/43421.html public 1 http://revalucionare.livejournal.com/43123.html Wed, 15 Jul 2009 10:22:50 GMT http://revalucionare.livejournal.com/43123.html Хай мне прабачыць (у які ўжо чарговы раз) наш мясцовы “дзеяч”-бнфовец (у двухкосьсі, таму што нічога пра ягоную дзейнасьць ня ведаю), што йзноў перавяла стрэлкі на яго. <a name="cutid1"></a>У апошні час нешта занадта шмат зьявілася цікаўных спамераў. У нэце большаю часткаю, але па тэлефоне таксама хапае. Да гэтага выпадка былі проста хлапцы, якія хацелі пазнаёміцца. Зараз жа патэлефанаваў Капыль. Ізноў Капыль, ізноў у тэму. Нейк быў адзін перыяд, што са мною зьвязаўся Капыль з просьбаю дасылаць ім перадачкі. Праўду кажучы, у мяне было такое адчуваньне, што я гэтыя перадачкі дасылала ў нікуды. Цяпер іх цікавіла газэта...<br /><br />- Добры дзень, Настасься Азарка?<br />- Добры, так, гэта я... ?<br />- А гэта Капыль вас турбуе!<br />- ???<br />- ваш тэлефон нам даў Павал...<br />- ...<br />- Севярынец. Вось нам бы хацелася запытацца наконт газэты.<br />- ?..<br />- Ён нам сказаў, што Н.Б. займалася выданьнем газеты, нам патрэбны парады...<br />- ...Прабачце, але мы нічым такім не займаемся, так што нічым не магу вам дапамагчы... хіба што вы можаце па гэтаму пытаньню зьвязацца зь Я... але ягоных кантактаў у мяне няма.<br />- А хто гэта такі?<br />- БНФ, вы можаце зьвязацца зь ім, зьвярнуўшыся ў цэнтр...<br />- А БНФ якое?<br />- “Пазьнякоўцы”<br />- О, гэта яшчэ лепш, дзякуй за параду...<br /><br />Пасьля ўсіх спамаў мне гэтае тэлефанаваньне падалося падазроным.<br /><br />Па-першае, спасылка на імя вядомага лідэра – гэта ці не ўлюбёны прыём спэцоў, калі ім патрэбна наладкаваць кантакт. Так было ў 2004 годзе пасьля рэфэрэндума, калі мяне персанальна зачыніў на 10 суткаў капітан КДБ.<br /><br />Па-другое, сама спасылка на Капыль (гл. вышай).<br /><br />Па-трэйцяе, спасылка на Н.Б. Я ня буду тут выкладваць яе імя, таму што жанчына даволі імпульсіўная сама па сабе. І ў дачыненьні да яе я сама яшчэ не зусім упэўнена, бо сумневы ёсьць і не маленькія. Акрамя таго, яна, з тога часу як уладкавалася на дзяржаўную працу, не займаецца нашымі справамі, тым болей газэтамі. Гэта была праверка сувязі паміж мною і ёю? Ці гэта была праверка нашай узаемапрацы? Нават у коле спэцоў вядома, што сувязь паміж намі існуе праз літаратурнае аб’яднаньне. Факт, што той, хто тэлефанаваў, ведаў, што я ня буду адмаўляць знаёмства з Н.Б. Але пры чым тут мітычная газета?<br /><br />Па-чацьвёртае, дзіўнае пытаньне – “хто такі Я”. Гэты дзядзька даволі вядомы. Так, ён насамрэч выдае нейкую газэтку (і, мусіць, толькі гэтым і займаецца, таму што пікеты не праводзіліся тут з 2005 году). Гэта была праверка сувязі?<br /><br />Адзіным выйсьцем было – патэлефанаваць узгаданаму лідэру і запытацца ў яго наконт невядомага голаса. Але справа ў тым, што чалавек нават не назваўся, застаўшыся поўнасьцю невядомым. Значыць, гэта проста была праверка сувязі. І я не тэлефанавала нікому. Хай мне прабачыць спадар Я., калі гэты невядомы спашлецца на мяне ў сваю чаргу, калі зьвяжацца зь ім. Але я зрабіла тое, што павінна была зрабіць: чалавеку патрэбна была парада наконт газеты, і я параіла яму зьвязацца з тым, хто насамрэч мае дачыненьне да газеты. Калі ж спадар Я. йзноў пачне каціць бочкі на мяне, што ў яго там нейкія праблемы з-за мяне, то хай сабе.<br /><br />Мяне ж зараз больш цікавіць інтэрвію, якое я зрабіла 5га ліпеня ў Менску перад тым, як патрапіць на сустрэчу. Калі гэта была насамрэч тая дзяўчына, калі гэта быў насамрэч той офіс, калі гэта было насамрэч тое інтэрвію, пра якое мы зь ёю дамаўляліся напярэдадні... Пасьля ўсіх гэтых спамераў я ўжо ні ў чым ня ўпэўнена.<br /><br />Ну, але ж отпуск працягваўся, і ў ноч на Купала я выйшла пашпацыраваць па горадзе. Рассмяшыла цётка адна, калі я наблізілася да клюмбы перад шматпавярховікам, акурат побач зь ейным бальконам, дзе яна ў гэты час стаяла (ці сядзела, ці знаходзіллася – гэтага я ня ведаю, як і сумняюся ў яе цьвярозасьці ў той момант, але яна была ў сваём дому, таму ніякіх прэтэньзіяў да яе няма).<br /><br />- Дзевушка, што эта вы дзелаеце, а?<br />- Нічога асаблівага, - адказала я, ўтыкаючы ў клюмбу сьцяжык.<br />- Ты зачэм флажок эта свой сюда ставіш?<br />- Для прыгажосьці.<br />- Я січас міліцыю вызаву! Ты што, хочаш папасць в міліцыю?!<br />- Ён вам не перашкаджае, мусіць жа? – я ўжо мінала яе дом, усім сваім выглядам паказваючы, што я не баюся.<br />- Ах, ты... Ну, сматрі, ешчо пяцьсот метрав прайдзёш – в міліцыю пападзёш!<br />- О, вы ўжо вершамі загаварылі, - мне зрабілася і зусім сьмешна. Сапраўды, праз метраў дзьвесьце быў паварот на мусарню, і можна было патрапіцца проста ідучы, бо існавала верагоднасьць сустрэчы з патрулём...<br /><br /> Жанчына яшчэ доўга там нешта выкрыківала, але я ўжо даўно прайшла той паварот. Хлапцоў не было бачна. Нідзе. Не, прашмыгнула была мошачка, але яна імчала на свой выклік, і на мяне не зьвярнула ўвагі. І добра. <br />Недзе палілі вогнішчы. Але горад быў пустым. Яно й зразумела: на плошчы вагонь не распаліш... Таму я вырашыла астатні шпацыр зрабіць колькі дзён пазьней. Увесь тыдзень, аднак, давялося прасядзець дома. Па тэхнічных прычынах. Якія прапісаныя нават у Бібліі. Згодна якім жанчыне рэкамендуецца проста пасядзець дома, ні да чога не дакранаючыся. Канешне, у наш век кампутарных дасягненьняў мала хто трымаецца гэтых правілаў, але... Да таго ж і пляменьніца патрабавала ўвагі, таму яшчэ адзін тыдзень водпуска прайшоў у коле сям’і. Тыдзень, за які я пераканала маму, што касьметычны рамонт пакояў проста неабходны, і леташняе абнаўленьне кватэры працягнулася. Праўду кажучы, я і чакала гэтага отпуску дзеля рамонту – за працаю стамляешся так, што больш нічога ня хочацца. А тут шмат вольнага часу, які можна разьмеркаваць па свайму жаданьню. І справаў шмат: у нас чатыры пакоі. Недахопы паўсюль, у асноўным, так, чыста касьметычныя. Гэтым разам вырашылі проста падправіць залю, а з наступным годам (калі я разьлічуся з усімі сваімі штрафамі) моцна ўзяцца за дзіцячы пакой, таму што ён адзін застаўся пакуль што зусім непрыбраным – дзеці вырасьлі...<br />За гэты тыдзень я прывяла ў парадак электронную версію Кодэксаў. І пачала іх перакладаць на беларускую мову. Зраблю такі маленькі падаруначак праваахоўнікам, таму што яны пратаколы на мяне даўно ўжо пішуць на беларускай мове, але вось абаперціся для пэўнасьці ім няма куды. Так што хай будзе – потым спатрэбіцца.<br /><br />А з панядзелка ўсё ж такі працягвала шпацыр. Каталіся хлапцы. Але чыста дзеля кантролю. Кожны з нас зрабіў выгляд, што не заўважылі адзін аднога, але і на іх вочы пастаралася не патрапіцца занадта – я ж не нахабная! Рэакцыя на наступны дзень была з боку дзядзькі Васі. Патэлефанаваў, пабудзіўшы. Сказаў, што ня ведае, што рабіць з гэтымі сьцяжкамі – ці то парэзаць на шматкі і прыстасаваць іх куды, ці то проста выкінуць. Я кажу, што лепей хай будуць цэлымі і стаяць дзе – прыгожа ш! Папярэдзіў, што патрэбна будзе сустрэцца на гэтым тыдню... Згадзілася. Але на гэтым тыдню у мяне яшчэ шмат справаў – наступны тыдзень апошні ў водпуску, а там ня ведаю, што будзе – пачынаецца нарыхтоўка, магчыма, выходных ня будзе цэлы месяц... Патрэбна і адпачыць...<br /><br />Наступны вечар – шпацырую. Перад сном такі невялічкі прамінацік – карысна. Мошак не было нават і відаць, мусіць, спалі хлапцы, хаця было яшчэ ня так і позна. Зараз мэтай майго шпацыру была плошча. Прайшлася па перыметру. Людзей было шмат, але кожны займаўся сваімі справамі, і разглядаць, хто тут быў па службе – “дабраахвотнікам” – а хто проста адпачываў, мне не хацелася. Вечар быў цёплым. Прыгожым. І ціхім. У галаве гучаў французкі вальс (больш дакладна, Круг “Мой Бог”). І настрой быў адпаведным. Але калі вярталася дадому, дагнала машынка. Хлапец прыадчыніў на хадзе вакно.<br /><br />- Дзевушка, здраствуйце.<br />- Добры вечар.<br />- Вы знаіце, вы мне нравіцесь.<br />- ???<br />- Я вас часто тут віжу, вы ходзіце па уліцах.<br />- ???<br />- Хаціце, пракацімся?<br />- Не, не хачу.<br />- А всё-такі?<br />- Не маю жаданьня.<br />- А где вы работаіце?<br />- Не скажу, гэта сакрэт.<br />- Давайце пакатаімся.<br />- Не, я не хачу, - я як мага мякчэй адмовілася, таму што не хацела псаваць сабе такі прыгожы вечар.<br /><br />Хлапец ад’ехаў. На павароце. Праходзячы яго, я заўважыла, як крыху далей, там яго чакала яшчэ адна машына. Ну і хай сабе. На плошчы іх было шмат, і магчыма, гэтых людзей проста зацікавіў мой шпацыр. Але стыль знаёмства яны выбралі няправільна. Зразумела, што лёгкіх дзяўчат паўсюль хапае, але гэта не азначае, што да кожнай можна падкаціць з запрашэньнем пакатацца. Падыйсьці можна было на плошчы. Ці каля яе. Але не за кілямэтар ад цэнтра. І не з такімі прапановамі.<br />Праз хвілінаў дзесяць ён ізноў наблізіўся.<br /><br />- Дзевушка, так всё-такі, можна з вамі пазнакоміцца?<br />- Не, - у мяне быў вясёлы настрой. І крыху пакруціцца я магла сабе дазволіць.<br />- Садзіцесь в машыну, пакатаімся, - ён стаяў на сваім.<br />- Я ж сказала – я не хачу.<br />- Не імей сто рублей, а імей сто друзей, - загадкава прамовіў ён.<br />- ???<br />- Я хачу с вамі пагаваріць а вашей сегодняшней прагулке.<br />- А мне ня хочацца.<br />- Дзевушка, я думаю, што у вас после вашей сегодняшней прагулкі будут бальшіе непріятнасці.<br />- Я... не разумею пра што вы.<br />- Думаю, вы прекрасна панімаеце. Садзіцесь, пагаварім.<br />- Не, не хачу.<br />- Падумайце!<br />- Я іду да сябе дахаты.<br />- Падвізу!<br />- Я вас ня ведаю.<br />- Так пазнакомімся!<br />- Я не хачу!<br />- Очень жаль...<br /><br />Нарэшце ён зразумеў, што і гэты заход не пракатвае. І адчапіўся. Гэта не было пагрозаю. Гэта быў звычайны прыём. Браў на понт. Толькі ўсяго. Калісьці мой быўшы-быўшы-быўшы участковы таксама быў прыпёрся да мяне дахаты (дзякуй Богу, я ў тую ноч была на працы) бухі і патрабаваў ад мамы, каб яна паклікала мяне. Бо “паграджае вельмі вялікая небясьпека, і патрэбна тэрмінова зьехаць з горада”. Браць на понт – гэта вельмі дрэнны прыём. Гэта самае апошняе, што можна прыдумаць, калі ты насамрэч хочаш пазнаёміцца зь дзяўчынаю. Даўно мінуў той час, калі мяне сапраўды цікавіла, якія непрыемнасьці ў мяне могуць быць пасьля шпацыра са сьведкамі. І даўно ўжо я не купляюся на такія прапановы “сяброўства”. Я сама магу сябе абараніць. Тым болей, што ў дадзеным выпадку абарону патрэбна было чакаць, як заўсёды, з боку тых, пра каго гэты хлапец меў на ўвазе непрыемнасьці. І абарону ад яго ж.<br /><br />Я ішла па дарозе і ледзь ня таньчыла пад той жа вальс. Хаця не. Цяпер гучала “Дзевачка-пай”. Нішто не магло сапсаваць мой настрой. Нават такія слабыя пагрозы, якіх я за сваё жыцьцё начулася і наслухалася. Але калі яны думаюць, што маглі мяне спужаць, то вельмі памыляюцца. Гэта мой отпуск. Гэта мой горад.<br /> http://revalucionare.livejournal.com/43123.html public 0