От блін, чому мене розфрендив Тоширський? Я ж ніби нічого поганого не робив. А, взагалі, хоч пояснюйте: чому і за що розфрендили, мабуть тоді почну виправлятися...

Ну, фсьо... я повернувся із невеликої відпустки із Херсону. Тепер буду спамити по повній. Вибачте, якщо щось...

Ви, напевно, відпочили від мене і навіть вздохнули... Ан нєт, все тільки починається ))

Лукашенко категорически боится реальной политической конкуренции, и очень болезненно реагирует на любую (даже, льстиво/конструктивную) критику. Неожиданное появление в большой игре «толерантного» Милинкевича, который готов играть «вторую скрипку» в их тандеме и при этом презентовать себя в качестве главного оппозиционера страны, решило давнюю проблему белорусского президента. Избавило его от мучительных страхов и добавило серьезных козырей в кулуарных торгах по всем направлениям. Отныне у него есть излюбленный «спарринг-партнер», которого можно совершенно не опасаться, но которого можно демонстрировать партнерам как реальную  политическую «альтернативу»…

Хлеб и почет «молчунам»

У оппозиции нет ярких, запоминающихся физиономий, которые можно легко продать избирателю.  Нет пламенных ораторов, способных переиграть Лукашенко на его излюбленной популистской площадке. Нет популярных харизматов, ради которых толпа готова броситься в огонь и в воду. Очередные мифы, на которых некоторые исследовательские институты (специализирующиеся на белорусской тематике) и даже информационные отделы ряда разведок иностранных государств сделали себе хорошую карьеру и заработали неплохие премиальные. Пока оставлю за скобками обсуждение достаточного простого тезиса о том,  что поразительное (опять же многолетнее) безволие народных масс в Беларуси вызвано несколькими банальными причинами. Прежде всего, массам пока тепло и уютно в трудовом лагере, выстроенном командой Лукашенко – стабильно платят зарплаты, боле/менее сносно кормят, позволяют греть кости на мировых золото/песочных пляжах, обеспечивают какие-то социальные гарантии. Все просто: сытым жителям лагеря всегда есть, что терять. Ржаной кусок хлеба – очень мощный аргумент. Нормальный страх перед государством – второй мощный аргумент. Наконец, простая человеческая глупость (сколько людей обладает реальным высоким интеллектом и сколько их в течение жизни продолжает самообразовываться?) – третий убойный аргумент. Очевидно, для того, чтобы на улицы белорусских городов вышло несколько сотен тысяч человек, крайне недовольных безраздельным и безвременным правлением субъекта по фамилии Лукашенко, должен перестать действовать хотя бы один из этих убойных аргументов. Пока же аргументы «надсмотрщиков трудового лагеря» для жителей этого самого лагеря намного убедительнее, чем любые теоретические контрдоводы оппозиции.

( Read more... )

kompromatby.com/2009/05/21/sparring-partner.html

ссылка от valery_brest_by

У межах кампаніі За Беларускую Мову (c) ili4

Да простит нас господин Дашкевич! :)))

Бязьлітасны і бессэнсоўны змагар з прывідам "нацыста"-Мілінкевіча спадар shumovik піша пра русафобію:

А ведь нет оной на Беларуси! На Украине официальный, местечковый нацизм на базе русофобии. В Беларуси русский язык государственный и родной для большинства населения. (Даже змагары это понимают, но тешат себя иллюзиями). Минск - более русский город сегодня, чем Москва. Какая русофобия в русской и христианской стране Беларуси? Была попытка в начале 90-х местных нацистов устроить "независимость" от России. Но! НАРОД референдумом сорвал флаг, восстановил русский язык, а День Независимости определил 3 июля 1944г.

Так, сапраўды, у Беларусі шмат чаго няма (ніяк не магу знайсьці, да прыкладу, сьвежых узбэкскіх ляпёшак - прыкра), у тым ліку і русафобіі.

Аднак у гэтага мэдаля ёсьць і другі бок: у Беларусі і русафіліі - вельмі распаўсюджанай ва Ўкраіне (ад любові да нянавісьці адзін крок, што верна і ў зваротным кірунку) - таксама няма.

Іншымі словамі, беларусы ня маюць да рускіх ніякіх моцных пачуцьцяў.

Задумаўся: а ці маюць яны ўвогуле хоць да каго-небудзь моцныя пачуцьці? І ня змог нікога прыгадаць. Падобна, што тутэйшы клімат моцным пачуцьцям не спрыяе. Прынамсі міжнацыянальным. А можа, справа ў адсутнасьці ўласнага выражанага нацыяльнага воргана? Няма чым адчуваць фобіі і філіі.

***

Каб сказаць, што Менск - "рускі горад", трэба быць вельмі павярхоўна знаёмым з рускімі. Рускім духам у Менску зусім ня пахне. Калі яго і насяляюць рускія, дык яны нейкія гербарыйныя. Вытрыбушаныя і засушаныя. Адным словам - нежывыя.

Британские газеты Times и Telegraph составили списки 100 лучших фильмов, вышедших в XXI веке. В списки попали два российских фильма, а возглавляют рейтинги картина Михаэля Ханеке (Michael Haneke) и «9/11 по Фаренгейту».



( Топ-10 лучших фильмов XXI века, версия Times и версия Telegraph )

А Ваше мнение?

Ініцыятыва “Беларуская Нацыянальная Памяць” і незалежны спадарожнікавы тэлеканал “Белсат” запрашаюць на прэзентацыю дакументальнага фільму “Беларусь пад нямецкай акупацыяй 1941-1944”.

Пасля паказу запрашаем на дыскусію з удзелам Антося Цялежнікава, аўтара фільму з героямі стужкі - прафесарам Юрыям Туронкам, даследчыкам Другой Сусветнай Вайны і Чэславам Сэнюхам, вядомым перакладчыкам, сведкам нямецкай акупацыі Беларусі.

Час і месца: 13 лістапада, пятніца, ў Collegium Civitas (аўдыторыя А, XII паверх, Pałac Kultury i Nauki, plac Defilad 1, Warszawa, уваход насупраць вул. Маршалкоўскай) а 18.30.

Фільм складаецца з трох частак. Працягласць каля 120 хв. Кожны ўдзельнік паказу атрымае DVD з фільмам.

Уваход вольны.

Чытай рэцэнзію на фільм: http://svaboda.omniton.net/by/41/views/189/?tpl=251

Глядзі відэанонс: http://www.youtube.com/watch?v=yhkFu_E0Nt8&feature=player_embedded

Лісты з-пад коўдры

"Лісты з-пад коўдры" - гэты назоў узьнік, калі рыхтаваўся ўкраінскі пераклад гэтага зборніка. Ён выйшаў раней за беларускі. Яму бракавала глябальнай "фішкі", і тады ўзьнік гэты назоў. Гэтая адсылка да Каліноўскага прамаўляе пра новую генэрацыю творцаў, якія гавораць не ад нейкага зьбіральнага "мы" (народ, нацыя, рух, адраджэнцы й да т.п.), а ад сябе саміх. Якія ня сеюць разумнага, добрага, вечнага, бо з гэтым лепш спраўляюцца сьвятары, навукоўцы, дыктары БТ... Гэта голас цалкам прыватнага чалавека, які ня вучыць жыць, бо сам ня ведае, як гэта робіцца. Вядома, кожным тэкстам аўтар спрабуе адказаць на глябальныя пытаньні, але гэты адказ слушны толькі ў пэўны момант, а абсалютных слушнасьцяў, здаецца мне, не бывае. Ліст з-пад коўдры, як мэтафара паэзіі, — гэта такі сабе ліст шчасьця, які ты атрымліваеш, перапісваеш, рассылаеш па дваццаці адрасох, і будзе табе вялікае шчасьце! Нармалёвы культуртрэгер мусіць рассылаць такія лісты шчасьця (натуральна, нікога не абцяжарваючы перапісваньнем). Цяпер кампутары, і ня трэба нічога перапісваць. Задача й прыемнасьць — ствараць і пашыраць. Ня толькі ж гербалайфу памнажацца! Можна памнажаць усё тое радаснае, крэатыўнае й на сёньня экзатычнае, што робіць чалавека чалавекам, а пасьля ўжо беларусам, інтэлектуалам, паэтам, паштаром шчасьця. (З размовы карэспандэнта газэты "Наша ніва" Сьвятлана Курс з аўтарам "Лістоў з-пад коўдры" Андрэем Хадановічам) Болей...

Бэрлібры

Тэрмін “бэрлібр” прыдумалі мае сябры Ўладзімер Арлоў і Марыйка Мартысевіч для маіх бэрлінскіх вэрлібраў. З таго часу я яшчэ пару разоў пабываў у Бэрліне дый іншых гарадох, дзе працягваў пісаць у азначаным жанры. Скончылася тым, што “бэрлібры” сталі прыдумляцца нават у Менску. Карыстаюся нагодай выразіць удзячнасьць свайму калегу па жывым дзёньніку _kum_, без дапамогі якога гэта кніжка зьявілася б значна пазьней, а таксама бэрлінскаму “Літаратурнаму Калёквіюму” й кракаўскай “Віле Дэцыюса”, безь якіх гэта наагул была б зусім іншая кніжка. Болей...

Выкладчык па тэорыі імавернасьці чытае на практыцы тэнзарны аналіз і тэорыю рэлятыўнасьці.
Як бы выдумалі называецца гэты прамет?
Хто ня ў тэме, можаце паспытаць шчасьця й паспрабаваць патрапіць пальцам у сраку здагадацца. ;)

( Глядзець адгадку )

ПС: сёньня ўпершыню прыгатаваў катлеты. пакуль жывы.

Менск, 2005. пачатак шэсця ля гадзіннікавага завода. на фота: я і Каця, Юра, Рома, Алесь, Віталік, Алесь, Наташа. і іншыя. карацей, усе свае. як звычайна.


( Read more... )